Guarapo to tradycyjny latynoamerykański napój z trzciny cukrowej, sam termin ma jednak dwa znaczenia: odnosi się zarówno do samego słodkiego soku świeżo wyciśniętego z trzciny, jak i alkoholu jaki powstaje w wyniku jego fermentacji. Nazwę tę po raz pierwszy pod koniec XIX wieku odnotował kubański naukowiec Esteban Pichardo, który definiował ją jako „wywar z soku wciśniętego z trzciny cukrowej”. Historycznie był napojem pracujących na plantacjach trzciny cukrowej – szybko uzupełniał energię w palącym słońcu. Dwa wieki później jest nadal produkowany w ten sam tradycyjny sposób z wykorzystaniem staromodnych młynków do miażdżenia trzciny zwanych Trapiche.
Guarapo ma też swoje wersje regionalne:
- w Kolumbii gdzie znany jest również jako Agua de Panela con Limón napoju nie wyciska się bezpośrednio z trzciny, ale powstawej w wyniku gotowanie wody z panelą, czyli nierafinowanym cukrem trzcinowym. Po schłodzeniu dodaje się świeżego soku z limonki i podaje z lodem.
- w Brazylii sok z trzciny cukrowej nosi nazwę Garapa lub Caldo de Cana i zazwyczaj serwowany jest świeży, bez fermentacji – sprzedawany przez ulicznych sprzedawców, często z dodatkiem soku z cytryny lub ananasa.
- w Meksyku w stanie Tabasco jest całkiem przeciwnie – lud Chontal Maya fermentowane Guarapo miał już ponoć wytwarzać w XVI wieku. Szczególnie popularny był podczas uroczystości i świąt, w tym Día de Muertos czyli tutejszego Święta Zmarłych. Istnieje również wersja Guarapo de Maíz przygotowywana z fermentowanej prażonej kukurydzy, paneli i wody.
