Marget du Canard to teoretycznie dość banalny przepis – krótko smażona pierś kaczki z rusztu. Zaskoczeniem może być fakt, że w gastronomii jest czymś dość nowym: w 1959 roku opracował go Andre Daguin, kucharz z Auch stolicy gaskońskiego departamentu Gers, czyli miejsca skąd pochodzą słynne francuskie kaczki. Wcześniej, do lat 50.–60. XX wieku piersi ptaków tuczonych na foie gras szły głównie do pieczenia całej kaczki albo na Confit. Nie traktowano ich jako osobnego „stekowego” kawałka, tylko część tuszki. Wcześniej długa obróbka termiczna zalecana była zresztą ze względu na samą higienę hodowli ptactwa – w ciasnych, słabo wentylowanych pomieszczeniach ptaki siedziały na mokrej i brudnej ściółce, bogatej w grzyby i bakterie.
Sytuacja zmieniła się po II wojnie światowej, gdy w latach 50., we Francji zaczęły się rozwijać nowoczesne fermy drobiu typu hors-sol, czyli w pełni „oderwane” od tradycyjnego podwórka i gleby. Były to znane dziś zamknięte budynki, z kontrolowanym systemem żywienia, w których świadome zaczęto stosować praktyki bioasekuracyjne. Higiena chowu zaczęła systemowo rosnąć i w takim kontekście pojawił się Andre Daguin. Dokonał małej rewolucji w gaskońskiej kuchni pokazując, że duszenie kaczych piersi to nie jedyny sposób spożytkowania tego mięsa. Jako pierwszy świadomie zaczął serwować filet z kaczki w formie osobnego dania i Marget du Canard wprowadził na kartę swojego Hôtel de France w Auch.
Daugin ponacinał tłustą skórę z piersi i rzucił ją na ruszt opalany węglem drzewnym. W ten sposób wytapiany i spalany w ogniu tłuszcz nadał mięsu niezwykły aromat. Po kilku minutach trzeba byłą ją już tylko na chwilę przewrócić, aby ścięło się również mięso z drugiej strony i potrawa była gotowy. Pierś kaczki smażona jak wołowy befsztyk podobnie jak on była różowa w środku.
