Malajscy muzułamanie tzw. Mamak’owie przygotowują własną bardzo cienką odmianę klasycznego chlebak Roti, do którego dodają także jajek – jest to Roti Canai, a nazę swoja zaczerpnęło prawdopodobnie dawnej nazwy Madrasu (skąd wyemigrowali na daleki wschód) Chennai. Roti Canai robi się nieco jak włoską pizzę, podrzucając i obracając ciasto – dlatego często nazywa się go latającym chlebkiem. Tradycyjnie podaje się go z curry z soczewicy (malajski odpowiednik hinduskiego chana dal) ale dziś jada się tez z sosami mięsnymi.
...
Roti to rodzaj placka znany przede wszystkim z Indii. Bardzo dobrze przyjął się w Malezji, gdzie trafił wraz z hinduskimi emigrantami. Obrósł nawet w kilka dodatkowych wersji. Jedną z najciekawszych jest Roti Jala. Słowo jala oznacza sieć i właśnie wygląd siatki mają właśnie te placki. Robi się je z ciasta analogicznego do ciasta naleśnikowego, tyle że zwykłe mleko zastępuje się kokosowym (poza tym bazą jest mąka pszenna, dodatkiem woda, jajka, sól i cukier, a także kurkuma, która nadaje plackom ładnego żółtego koloru) i robi się je dość gęste. Clue programu stanowi jednak samo nakładanie ciasta na patelnię. Wylewa się je cienkimi stróżkami, tak aby powstały wzór. Zwykle używa się do tego specjalnego naczynia z czterema otworkami, dzięki czemu na patelni można tworzyć symetryczne wzory (tak jak na poniższym filmie). W warunkach domowych tego typu lejek można zastąpić plastikową butelką. W korku robi się trzy dziurki, po napełnieniu jej ciastem, butelkę, zakręca się i odwraca. W ten sposób można tworzyć własne wzory. Ważne aby ciasto było dość gęste, wówczas wzorki się nie zlewają i nie zalewały pustych obszarów.
...
Roti to placek wywodzący się z Indii, ale popularny w całej Azji Południowo-Wschodniej. W Sanskrycie jego nazwa znaczy tyle co chleb. Zazwyczaj jest sporządzany z mąki pszennej (razowej) niekiedy mieszanej z innymi mąkami i smażony na żeliwnej patelni Tava. Można go też piec w piecu Tandori – wówczas jest to Tandori Roti.
Roti występuje także Malezji gdzie poza Malajami nie brak Hindusów oraz Indyjskich muzułamanów – znane jest to m.in. Roti Canai czyli bardzo cienki chlebek z kuchni Mamak, odpowiednik hinduskiego Roti Prata. Interesujące są też cienkie Rumali Roti - w północnoindyjskich narzeczach rumali oznaczna chsutkę do nosa, placki te składa się bowiem właśnie tak jak chustkę do nosa - i dziurawe placki Roti Jala (co oznacza sieć). Jada się je z daniami wędzonymi lub na słodko. Roti Bakar z kolei to danie śniadaniowe: chlebek z kokosowym dżemem Kaya.
Wraz z indyjskimi pracownikami kontraktowymi w połowie XIX wieku Roti trafił także na Karaiby, gdzie szczególną popularność zyskał na Trynidadzie i Tobago oraz w Gujanie. Tu ewoluował obejmującą wiele wariantów i wypełnień, od Sady Roti (prostego chleba) przez Paratha Roti (maślanego, wielowarstwowego chleba), Dhalpuri Roti (chleba z rozdrobnionymi ziarnem), aże po Dosti Roti. Podawany jest tu zarówno jako prosty chleb, jak i w postaci wrapu - od lat 30' XX wieku tutejsze Paratha Roti charakteryzujące się luźną i elastyczną strukturą zawija się w przyprawione mięso i warzywa serwując jako danie uliczne.
Bardzo podobnymi do Roti są placki Chapati.
...
Chapati to rodzaj placka Roti, który podobnie jak on wywodzi się z Indii i został rozpopularyzowany w całej Południowo-Wschodniej Azji (przede wszystkim w Malezji), a także Afryce (nazw tych niekiedy używa się wymiennie). Jego specyfika polega na tym, iż jest dość cienki i sporządza się go wyłącznie z pełnoziarnistej mąki pszennej zwanej atta. Poza tym placki z dodatkiem wody, czasem oleju lub soli, zwykło się piec na tzw. Tava czyli rodzaju patelni. Niekiedy po początkowym podsmażeniu na małym ogniu wstawia się Chapati na duży płomień przez co gromadzące się w cieście powietrze wypycha je i tworzy charakterystyczne balony – w północnych Indiach i Pakistanie takie placki nazywane są Phulka.
Chapati stosuje się podobnie jak bliskowschodnią pidę – zawija się w nie dodatki, lub podaje do dania aby placki można było jeść rwąc na mniejsze kawałki.
...