Duńska 56 w tej kategorii

Ärtsoppa (Zupa Grochowa)

Ärtsoppa to skandynawska zupa grochowa, dość podobna do tej którą robi się w Polsce. Tradycyjnie jadało się ją w czwartek wieczorem. Po pierwsze chodziło o to aby dobrze się najeść przed piątkowym postem. Pod drugie czwartkowe popołudnie służące miały wolne, a zupę mogły przygotować zawczasu. Poza tym groch to było jedzenie Thora, starego boga wikingów, który jest patronem czwartku (od tego Thursday). Do tego kieliszek ciepłego ponczu, a na deser Plattar czyli placek z borówkami. ...

Klipfisz

Klipfisz to rybny specjał podobny do sztokfisza. W jego przypadku przed suszeniem rybę soli się.

Sztokfisz

Sztokfisz to nic innego jak suszony dorsz. Ten sposób konserwacji ryb już jakieś X wieków temu był stosowany na skandynawskim wybrzeżu morza północnego. Ryby wiązano parami za ogony i wieszano na świeżym powietrzu na żerdziach - nazwa wywodzi się od duńskiego stokvis co należy tłumaczyć jako ryba na patyku. Przez 2 do 4 miesięcy rybę wysuszał arktyczny wiatr. Tak zakonserwowany dorsz nadawał się do spożycia przez całą zimę – był też zabierany na statki na wyprawy ...

Martinigansl / Mortensgås / Mårtengås (Pieczona gęś)

W krajach niemieckojęzycznych - w Niemczech i Austrii - a także w regionach znajdujących się pod ich silnym wpływem - np. w Danii oraz Szwedzkiej Skanii przez wieki należącej do Danii, a także w Wielkopolsce - dzień św. Marcina czyli 11 listopada obchodzi się jako bardzo radosne święto. Z tej okazji zwykło się serwować Świętomarcińską pieczoną gęś, Martinigansl (w Danii Mortensgås, a w Szwecji Mårtengås), a także czerninę z jej krwi (w Skanii nazywa się Svartsoppy). Tradycja ta wywodzi się ponoć od okoliczności w jaki św. Marcin został biskupem Tours. Pierwotnie nie chciał przyjąć tej funkcji i schował się przed wiernymi w szopie. Przebywające tam gęsi podniosły jednak alarm i zdradziły jego obecność. Tradycja tradycją, ale współcześnie z przyczyn praktycznych, szczególnie w Danii, coraz częściej zamiast gęsi używa się kaczek, które są mniejsze i bardziej dostosowane do możliwości współczesnej, mniejszej rodziny. Sposobów ich pieczenia jest bardzo wiele - zazwyczaj do faszerowania używa się jednak jabłek, a klasyczną przyprawą jest majeranek. ...

Sauce Brune / Brun Sovs (Sos Brązowy)

W klasycznej kuchni francuskiej Sauce Brune to nie jeden konkretny sos, tylko cała rodzina ciemnych sosów opartych na brunatnej roux (zasmażce) i brązowym foncie (wywarze). Z czasem jednak to, co dziś nazywamy Sosem Brązowym, utożsamiono z połączeniem Demi-Glace oraz Sosu Hiszpańskiego. Jego historia sięga początku XVIII wieku gdy François Massialot opisywał Sauce Brune robiony z masła zrumienionego z mąką (roux brun), ziołami, przyprawami, winem, verjus oraz wywarem z pieczeni – technicznie bardzo bliską późniejszemu kanonowi. Na początku XIX wieku Marie‑Antoine Carême porządkując francuską sztukę sosów, zdefiniował cztery tzw. grandes sauces, wśród nich Sos Hiszpański, który właśnie wtedy stał się podstawą Sauce Brune: z niego przez dalsze redukcje i wzbogacanie otrzymuje się demi‑glace i całą rodzinę ciemnych sosów do pieczeni. W XIX‑wiecznych książkach i słownikach kulinarnych oba sosy pojawiają się zresztą wymiennie, a Escoffier w swoim Guide culinaire rozwija już dziesiątki wariantów: sos brązowy z grzybami, z winem porto, z pieprzem zielonym itd., ale wszystkie bazują na tym samym fundamencie – brązowym foncie i roux oraz redukcji. Podobny i tak samo nazywający się sos bardzo popularny jest w Danii. Tyle, że tu po zredukowaniu, Brun Sovs jest jeszcze zagęszczany mąką, a jego kolor przyciemniany (na filmie poniżej). Analogicznie jest za oceanem w Québecu pielęgnującym francuskie tradycje, gdzie uproszczony Sauce Brune zagęszczony mąką i skrobią podaje się do Poutine słynnych tutejszych frytek z mięsem ...

Remoulade (Sos remouladowy)

Historia sosu Remoulade jest dość niejasna i bardzo skomplikowana. Na północy Francji przekonują, że wywodzi się z leżącej tu Picardii, a jego nazwa pochodzi od lokalnego słowa rémolat oznaczającego chrzan, co sugeruje, że w najstarszych wersjach to właśnie jego korzeń był głównym nośnikiem ostrości. Z drugiej strony może być też nawiązaniem do ogólnofrancuskiego czasownika remoudre znaczącego tyle co mielić ponownie lub drobno ucierać.  Dochodzenie jego ...