Włoska 693 w tej kategorii

Corzetti / Croxetti

Corzetti (Croxetti) to jajeczny makaron wywodzący się z Novi Ligure tuż przy granicy Ligurii z Piemontem. Zazwyczaj ma on kształt krążków z wytłoczonym zdobieniem przez co przypomina nieco medaliony (w położonej niedaleko Genui dolinie Polcevera formuje się go w ósemki). W średniowieczu sporządzano je na zlecenie arystokracji i za zwyczaj z jednej strony zdobiono krzyżem – stąd nazwa Croxetti. Robi się go bez jaj i do dziś wytwarzany jest rzemieślniczo w starych drewnia...

Testa di Cassetta

Tłumaczona jako „głowa w skrzynce” Testa di Cassetta jest rodzajem salcesonu produkowanego w Ligurii, we Włoszech nazywanego zazwyczaj po prostu Testa. Jak sama nazwa wskazuje jego bazą jest wieprzowa głowizna. Cassetta odnosi się za to do kształtu salcesonu, który jest formowany w prostokątny blok. W odniesieniu do Testa di Cassetta używa się też niekiedy nazwy Soppressata popularnej dla wielu rodzajów włoskich kiełbas.

Preboggión / Prebugiún

Preboggión (czy też Prebugiún) to mieszanka ziołowa charakterystyczna dla Ligurii. Swego rodzaju odpowiednik francuskiego Bouquet Garni. We włoszech skład jest jednak zgoła odmienny. Preboggion zawiera: Modrzyk (lig. Scixèrbua, łac. Cicerbita), Mlecz, Reichardię (wł. Grattalingua, łac. Reichardia picroides ), Dzwonek rapunkuł (lig. Ranpunçu, łac. Campanula rapunculus), Cykorię Podróżnik, łac. Hyoseris radiata, Mniszek lekarski, Ogórecznik, Bietolę, Pokrzywę oraz Mak. ...

Carbonade all’uso Aostana / Valdostana (Duszona wołowina z doliny Aosty)

Carbonade to sposób duszenia mięsa znany w kuchni belgijskiej (Vlaamse Karbonaden ), francuskiej (Carbonade Languedocien), a także hiszpańskiej. Słowem kluczowym jest tu oczywiście carbon czyli węgiel, który ma wskazywać na ciemny kolor gęstego sosu powstającego w czasie duszenia mięsa. Podobnie jak w Langwedocji Carbonade Languedocien robi się w czasie świniobicia, również w dolinie Aosty potrawa jest nieodłącznym elementem szlachtowania wołu - w biednej krainie było to wydarzenie dość rzadkie (wołowinę zwykle peklowano wówczas w soli, a klasyczna Carbonade była robiona właśnie z takiego mięsa). W sposobie przygotowywania włoska Carbonade najbardziej przypomina jednak klasykę wszelkich mięs duszonych (ragoût) czyli Wołowina po Burgundzku. Nic jednak dziwnego – Aosta wraz z Sabaudią przez pewien czas była częścią Królestwa Burgundii, a i geograficznie obie krainy nie są sobie bardzo dalekie. ...

Lepre in Civet (Potrawka z Zająca / Królika)

W dolinie Aosty Lepre in Civet to klasyczny przepis stosowany wobec wszystkich zwierząt łownych. Poza zającem stosuje się go więc zarówno do tak różnych zwierząt jak bażant czy kozica, a w Gran Pardiso tradycyjnie w ten sposób podaje się świstaka. Uniwersalność przepisu skłania do tego aby zastosować go także wobec zwierząt hodowlanych, takich jak królik, a nawet drób. ...

Polenta Cunsa (Concia / Condita)

Polenta Cunsa to rodzaj polenty przygotowywanej w Dolinie Aosty. W górach przepis na nią jest wyjątkowo prosty. Do gorącej masy z polentą dodaje się któregoś z tutejszych serów – Toma lub Fontina – po czym podlewa się ją tłuszczem (masłem lub roztopioną słoniną – najlepiej Lardo di Arnad) niekiedy wzbogaconym podsmażoną cebulą oraz czosnkiem. Nie mylić z Polenta Consa serwowaną w Piacenzie. ...

Riso con la Fonduta (Ryż z fondutą)

Chociaż Valle d’Aosta to kraj górzysty sporą popularnością cieszy się tu ryż, sprowadzany z południa, m.in. z Piemontu. Najbardziej znanym daniem z ryżu jest zapiekanka Tortino di Riso alla Valdostana, nie mniej popularne jest podawanie ryżu z dodatkami. Mamy więc Riso con Vino di Donnaz, czyli ryż z winem z Donnaz a przede wszystkim Riso con la Fonduta: ryż z popularną i wyjątkowo pożywną Fondutą. To też dowód na jak bardzo uniwersalna jest ta serowa zupa. ...

Fonduta Valdostana

W regionach alpejskich, gdzie sera jest więcej niż mięsa i to właśnie on stanowi o treści jedzenia, zawsze po przygotowywaniu każdego posiłku pozostawały resztki. Oszczędni górale, aby nic się nie zmarnowało, ze skrawków sera gotowali więc zawiesistą zupę. I tak jak Szwajcarzy mają swoje Fondue (patrz Vacherin Fondue), to Włosi z Doliny Aosty i Piemontu mają Fondutę. Fonduta Valdostana wersja tego dania wywodząca się z Valle d'Aosta jest o tyle odmienna od szwajcarskiego Fondue, że zamiast wina dodaje się do niego mleka oraz żółtek jaj – podobnie jest zresztą w przypadku Fonduta Piemontese. Podstawą jest zawsze Fontina DOP – ser symbol Doliny Aosty od średniowiecza, pilnie chroniony tradycją produkcji i dojrzewania. Poza tym istotnym składnikiem pozostają trufle, które nadają Fonducie wyjątkowego, luksusowego charakteru. Dziś funkcjonuje jako jedno z najbardziej rozpoznawalnych specjalności Doliny Aosty i z dania resztkowego stała się pełnoprawnym symbolem tożsamości regionalnej i kulinarnego dziedzictwa Alp. We Włoszech doczekała się nawet własnego święta kulinarnego – Giornata Nazionale della Fonduta Valdostana – co potwierdza jej rangę w panteonie włoskiej kuchni regionalnej.

Składniki:

- 400 gr miękkiej Fontiny, startej - 250 ml mleka - 30 gr masła - 4 żółtka - biała trufla lub kilka pieczarek pokrojonych w cienkie plastry

Przygotowanie:

  • Ser przez cztery godziny moczyć w mleku.
  • W naczyniu do fondue roztopić masło. Dodać ser oraz trzy łyżki mleka.
  • Na małym ogniu roztopić ser ciągle mieszając.
  • Żółtka połączyć z pozostałym mlekiem i dość szybko wymieszać z serem aby uzyskać konsystencją ziarnistego kremu.
  • Doprawić solą i pieprzem. Rozlać do miseczek i posypać plastrami grzybów.
Podawać z grzankami. Fonduta często też służy jako sos do tagliatelle albo nadzienie do ravioli. Jest też bazą do Riso con la Fonduta. ...

Tortino di Riso alla Valdostana (Ciasto ryżowe z ozorem wołowym)

Ciasto ryżowe Tortino di Riso alla Valdostana to chyba najbardziej znane danie mięsne rodem z doliny Aosty. Fakt, iż używa się do niego ozora wołowego dobitnie świadczy o ubóstwie materialnym tutejszej kuchni. Aby mięso było delikatniejsze konieczne jest peklowaanie go przez kilka dni. ...

Zuppa di Pane (Zupa z chleba)

Chleb, to jedyne pożywienie, którego zwykle nie brakowało w biednej dolinie Aosty leżącej między Piemontem a Szwajcarią. Jedzono go więc na wiele sposobów, z czerstwych bochenków robiąc kluski albo zupy. Taka gęsta Zuppa di Pane wzmocniona tutejszą Fontiną, gwarantowała sporą dawkę energii, zwłaszcza w mroźne zimy. ...