Tomme des Pyrénées
Tomme des Pyrénées to bardzo stary pół-twardy (teraz często też pół-miękki) ser rodem z Midi-Pyrenees, pierwsze wzmianki na jego temat pojawiły się już w XII wieku. Do XIX wieku był jednak szerzej nie znany, bo służył tutejszym rolnikom jako podstawowy produkt nabiałowy i był wytwarzany wyłącznie na własne potrzeby. Formowany w duże kręgi, był przechowywany cały rok w piwnicy i powoli okraiwany. Tradycyjnie używa się go do roztapiania, tak jak w przypadku Aligot.
Fourme d’Ambert
Pleśniowy ser Fourme d’Ambert produkowany jest w regionie Monts du Forez w Owerni. Wytwarza się go już od ponad 2000 lat z mleka krów wypasnych nawet na wysokości 1,5 tyś. metrów. Jego proces produkcji podobny jest do tego stosowanego w przypadku Roquefort. Tyle że dojrzewa dużo krócej – od jednego do trzech miesięcy. Tak naprawdę bliżej mu do jednak do Fourme de Montbrison, jego krewniaka z rodziny Fourme. Od 1992 roku Fourme d’Ambert jest objęty ochroną regionalną AOC.
Saint-Nectaire
Saint-Nectaire, krowi ser wywodzący się Owernii, pojawiał się już na stole Ludwika XIV. Nic więc dziwnego, że ochorną regionalną AOC został objęty jako jeden z pierwszych francuskich serów, już w 1955 roku, czyli wcześniej niż pobliski Cantal. Jego cechą charakterystyczną jest nieco ziemisty aromat i beżowa skórka z czerwonymi lub żółtymi plamami. Uzyskuje się ją co jakiś czas przemywając dojrzewający ser wodą z solą. Istnieje też tzw. wiejska odmiana tego sera ...
Salers
Salers jest produkowany podobnie do Cantala i pochodzi z tego samego regionu (ochorną regionalną AOC objęty został w 1961 roku). Wytwarza się go jednak wyłącznie w okresie wypasu krów – od maja do października. Wówczas świerze zioła i trawy nadają mleku wyjatkowego aromatu. Tym co Sellers różni od Cantala jest też okres dojrzewania – od rok do półtora. Dlatego ser ten jest znacznie ostrzejszy i bardziej kruchy.
Cabecou
Cabecou to jeden z najmniejszych serów francuskich. Jego nazwa wywodzi się ze starożytnego języka zwanego „Oc”, którego używano w południowo zachodniej francji, obszarze dzisiejszego Midi (na północnym zachodzie Langwedocji i pograniczu Owerni). Oznaczała w nim małą kozę. Jak więc sama nazwa wskazuje mięki i kremowy ser produkuje się z mleka koziego. Dojrzewa zaledwie piętnaście dni.
Roquefort
Wszystko zaczęło się jeszcze w czasach prehistorycznych. Północno-wschodnia część masywu Combalou (rejon Midi-Pyrénées) obsunęła się i utworzyła ogromne rumowisko pełne jaskiń i naturalnych kominów wentylacyjnych zwanych fleurines. Warunki jakie tam panowały – niska temperatura, stały dopływ powietrza i sięgająca 95 proc. wilgotność – doskonale stymulowały rozwój grzyba Penicillium roqueforti. Ten sam konserwujący chłód przekonał okolicznych pasterzy owiec do ...
Cantal
Cantal to półtwardy ser uchodzący za jeden z najstarszych we Francji – raczyli się już nim rzymscy koloniści, a Pliniusz Starszy wspominał w swojej Historii naturalnej ser z Owernii jako przysmak Rzymian. Cantal produkuje się tu do dziś w regionie zwanym Pays Vert – zieloną krainą – otoczonym wygasłymi wulkanami Masywu Centralnego, gdzie żyzne, wulkaniczne gleby sprzyjają hodowli krów od ponad dwóch tysięcy lat. Ochroną regionalną AOC objęty jest już od 1956 ...
Cahors
Czarne wino z Cahors leżącej na rzeką Lot (rejon Quercy) w XVIII wieku sławą dorównywało nawet Bordeaux. Co więcej spławiane w dół, do Garonny z tego właśnie portu było wysyłane w świat - mieszano je z Bordeaux i tak powstawał słynny Claret, szczególnie ceniony przez Anglików`. Wielkim jego entuzjastą był m.in. Piotr Wielki, który uważał że jest to jedyne wino nie drażniące jego wrzodów żołądka (mnisi rosyjscy sadzonki pochodzących z Cahors szczepów Malbec ...
Cervelle de Canut
Cervelle de Canut to rodzaj popularnej w Lyonie pasty serowej. Przygotowuje się ją z białego sera przeprawianego siekanymi ziołami, szalotkami, oliwą, octem a także solą i pieprzem. Nazwa tej pasty oznacza wprost mózg tkacza o których mieszkańcy Lyonu mieli w XIX wieku niskie mniemanie.
Chartreuse
Recepta tego likieru trafiła do zakonu Kartuzów z Chartreuse trafił w 1605 – przekazał im go marszałek d’Estrees. Bracia zakonni mieszkający w Delfinacie wytwarzania podjęli się jednak dopiero ponad sto, lat później w 1735 roku. A jednak od tego czasu (z dwoma przerwami - jedną na czas Wielkiej Rewolucji, a drugą w czasie wygnania z Francji na początku XX wieku) produkują go do dziś. I jest to jedyny pozostały we Francji likier, wytwarzany przez braci zakonnych. Jego ...
