Właściwa, botaniczna nazwa Pomelo to Pomarańcza Olbrzymia (łac. Citrus maxima) co najlepiej charakteryzuje ten owoc. Jest największym z cytrusów, większy m.in. od Grapefruta, który zresztą powstał jako krzyżówka Pomelo i Słodkiej Pomarańczy. Obok Mandarynki i Cytronu jest zresztą jednym z trzech tzw. pierwotnych gatunków cytrusów, czyli owoców na bazie której wyhodowano kolejne. Stąd jest również „rodzicem” Gorzkiej Pomarańczy, ale przede wszystkim Grejpfruta i pośrednio lub bezpośrednio także Tangelo.
Pomelo ma dość grubą skórę i charakterystyczny, lekko goryczkowaty miąższ, zawierający dużo mniej soku niż inne cytrusy. Wywodzi się z Malezji, ale Europejczycy odkryli go w XII w. podczas wypraw krzyżowych, w Palestynie. Pomelo bardzo popularne jest w Azji Południowowschodniej, gdzie jada się go nie tylko na surowo, ale także jako dodatek do sałatek. Daje się z niego wyciskać także sok – tak robi się m.in. na Filipinach łącząc z sokiem ananasowym – używa się także skórki, zwłaszcza kandyzowanej, a nawet pestek. Wykorzystuje się je m.in. w kuchni Kantońskiej.
Dziś Pomelo jest uprawiane i jadane jest na całym świecie, także w Europie. Jeśli chodzi o samą nazwę używaną na Starym Kontynencie to są conajmniej dwie teoria. Jedna wywodzi ją od portugalskiego Pomos Limões oznaczającego owoc cytrusowy. Z kolei Oxford English Dictionary wskazuje na holenderską etymologię, gdzie słowo Limoes, miało się połączyć z tutejszym Pompoen oznaczającego dynię.
Poza Cytronem, Mandarynką i Pomelo w tworzeniu nowych owoców nieco mniejszą rolę odegrały także Kumkwat i Papeda, co widać na schemacie na poniższym schemacie:
