Sanjacobo to koncept kulinarny kuchni hiszpańskiej, będące rodzajem panierowanego „kanapki” z szynki i sera. Przepis nawiązuje do słynnego francusko-szwajcarskiego Cordon Blue, ale także hiszpańskiej, wywodzącego się z Asturii Cachopo. Nie ma tu tylko kluczowego składnika, jakim jest kotlet cielęcy. To przepis znacznie prostszy: najbardziej typowa wersja polega na ułożeniu plastra sera pomiędzy dwoma plastrami szynki – najczęściej gotowanej, a tylko czasem Serrano – a następnie obtoczeniu całości w mące, roztrzepanym jajku i bułce tartej, po czym usmażeniu na głębokim oleju, aż panierka będzie chrupiąca, a ser w środku roztopiony.
Podobnie jak we wszystkich podobnych kombinacji istnieje kilka legend na temat pochodzenia Sanjacobo. Jedna z nich głosi, że był to pokarm podawany pielgrzymom w gospodach na szlaku do Santiago de Compostella. Inna ale z tego samego kręgu, również nawiązująca do nazwy dania przekonuje, że jest to danie-ofiara dla św. Jakuba, który bronił chrześcijan przeciwko muzułmanom. Używane było jako test odróżniający chrześcijańskich gości od nie spożywających wieprzowiny muzułmanów. Do końca XX wieku w książkach kucharskich nie było jednak, żadnej wzmianki o Sanjacobo: pierwsza pojawiła się w 1968 roku gdy został wymieniony jako jedno z andaluzyjskich Tapas od tego roku. W 1983 roku gazeta ABC opublikowała je w specjalnym wydaniu poświęconym typowej kuchni andaluzyjskiej, zaznaczając, że jest to danie z Almerii, które później zyskało popularność w całym regionie.
Sanjacobo wciąż jest bardzo popularne jako tapa, przekąska, a czasem element menu domowego. Używa się różnych rodzajów szynki i sera. Istnieje również wersja z cienkimi filetami wieprzowymi zamiast szynki.
