Portulaka (Frijoles con Verdolagas)
Portulaka to roślina zielna występująca w ponad 100 odmianach. Wiele z nich to kwiaty ozdobne, niektóre jak
Portulaka Zwyczajna (łac.
Portulaca oleracea L. subsp. oleracea) lub
Portulaka Siewna (łac.
Portulaca oleracea L. subsp. sativa) dają jadalne listki – pierwsza z nich jest niska i ma wąskie listki (za to bogata w kwasy Omega-3 oraz witaminę E), a druga wysoka i ma szerokie liście. Są one równie uniwersalne jak liście
szpinaku: nadają się do sałatek, ale także do smażenia lub gotowania. Używa się też kłączy (podobnie jak
szparagów).
W Polsce portulaka zwyczajna rośnie jako chwast ogrodowy. W Europie najpopularniejsza jest w kuchni
greckiej.
Używa się jej również np. w kuchni
meksykańskiej gdzie nosi nazwę
Verdolagas. Jada się nie tylko świeżą, ale także gotowaną. Poniżej meksykański przepis na
Frijoles con Verdolagas czyli portulakę z
fasolą.
...
Jarmuż / Cavolo Nero
Jarmuż (
Brassica oleracea L. var. sabellica L.) to jedna z najstarszych odmian
Kapusty Warzywnej z tzw. grupy
Acephala (łac.
Brassica oleracea var.
acephala), co tłumaczy się dosłownie jako
bezgłowa, gdyż nie formuje główki (podobnie jak
Kapusta Liściasta). Jadano go już w starożytności, a szczególną popularnością w Europie cieszył się w wiekach średnich. Dziś uprawia się go na wszystkich kontynentach. Liście jarmużu, zwykle karbowane, rosną w rozetowatych pękach. W zależności od kształtu liści występuje kilka rodzajów Jarmużu – m.in. uprawiany we
Włoszech, charakteryzujący się czarnymi liśćmi
Cavolo Nero, nazywany w Polsce
Jarmużem Toskańskim.
Używa się ich do sałatek, gotowania, a także do smażenia. Typowe potrawy to zupy, takie jak
toskańska Ribollita, czy też
greckie duszone warzywa
Chortomageira.
...
Endywia
Endywia to jedna z dwóch podstawowych odmian Cykorii (łac. Cichorium endivia). Wywodzi się z bliskiego wschodu, a do Europy dotarła w XVI wieku. W przeciwieństwie do popularnej Cykorii Podróżnik (która niekiedy błędnie zwana jest Endywią) nie rośnie w małych zwartych kolbach, ale w główkach postrzępionych liści różnych kształtów, przypominających Sałatę. Głównie uprawiana jest w basenie Morza Śródziemnego - szczególnie popularna we Francji i Włoszech tzw. Scarole / ...
Rukiew Wodna
Rukiew Wodna (łac. Nasturtium officinale) to jedno z najstarszych warzyw liściastych. Wywodzi się z Europy, skąd rozprzestrzeniła się na cały świat. – kiedyś uprawiana była także w Polsce, dziś jest jednak rzadkością. Rukiew wywodzi się rodziny kapustowatych i ma podobne zastosowanie co kapusty. Jada się surowo w sałatkach lub na kanapkach oraz gotowaną – z rukwi robi się m.in. zupę. W Europie szczególnie popularna jest w Normandii, a coraz większe uznanie zyskuje ...
Gorczycznik Wiosenny
Gorczycznik Wiosenny (łac. Barbaraea verna) to roślina z rodziny kapustowatych. Wywodzi się z Południowo-Wschodniej Europy skąd rozprzesrzeniła na resztę starego kontynentu, do Ameryki oraz Azji. Jest uprawiana jako warzywo liściaste. Dodaje się je zarówno do sałatek, jak i gotuje oraz smaży, podobnie jak szpinak.
Pandan
Pandan to rodzaj tropikalnych roślin obejmujący 700 gatunków drzew i krzewów. Zazwyczaj rosną one na dalekim wschodzie oraz oceanii i mają dość szerokie zastosowanie. W przypadku tzw. Screw Pine (łac. Pandanus tectorius) wywodzącego się z Malezji bardzo cenione są jego duże słodkie owoce, jadane na surowo, a także gotowane. Poza tym jadane są także liście Pandanu – również łac. Pandanus odoratissimus, Pandanus odorifer czyli Pandanu wonnego - które w całej południo...
Thaitańska (Malajska) Porzeczka
Thaitańska Porzeczka zwana też
Malaskją,
Gwiaździstą czy też
Wiejską (łac.
Phyllanthus acidus) to niewielkie żółto-zielone i bardzo kwaśne owoce. Roślina ta wywodzi się z Madagskaru, ale szybko rozprzestrzeniła się w Azji – w Indiach i na dalekim wschodzie – a później w Ameryce południowej i środkowej. W Azji południowo-wschodniej używana jest do duszenia jako kwaśny smak, ale nie tylko. W
Tajlandii np. marynuje się ją z
cukrem oraz
chili i je jako przekąskę.
...
Jengkol
Jengkol (łac. Archidendron pauciflorum) to rodzaj drzewa rosnącego w Azji Południowo-Wschodniej, przede wszystkim w Indonezji. Jadalne są zarówno jego strąki jak i pestki, które mogą jednak zawierać toksyczne aminokwasy. Mimo to często dodaje się je do dań duszonych – Rendang, a także potraw typu curry.
Nazewnictwo
Indonezja: Jengkol
Malezja: Jering
Birma: Da Nyin Thee
Tajlandia: Luk-Nieng lub Luk Neang
Pędy Bambusa
W południowowschodniej Azji jada się młode pędy różnego rodzaju bambusów (przede wszystkim Bambusa Zwyczajnego (łac. Bambusa vulgaris)). Z tego też względu mają one różne kształty (ich waga wacha się od kilkudziesięciu gram do kilku kilogramów) i są w różny sposób cięte (w słupki, kliny, plastry etc.). Mają lekko kwaśny smak. Zazwyczaj dodaje się do sałatek, smaży, gotuje oraz marynuje.
Chlebowiec
Drzewo chlebowe (łac. Artocarpus altilis) wywodzi się z Nowej Gwinei i Polinezji, skąd wywędrowało do Azji południowowschodniej oraz do Ameryki południowej. Ma okrągłe zielone owoce (20 – 30 cm średnicy) i jasno-żółty soczysty miąższ. Są bogate w skrobię (70 proc.) dlatego też traktuje się je jako jedzenie podstawowe, nośnik węglowodanów. Podobnie jak ziemniaki owoce chlebowca zazwyczaj się piecze, gotuje, a nawet poddaje fermentacji.
Nazewnictwo
Indonezja: Sukun, ...
