Panuozzo to przekąska typowa dla miasta Gragnano leżącego w Kampanii, nieopodal Neapolu, w sercu regionu Monti Lattari słynącego zarówno z makaronu, jak i pizzerii opalanych drewnem. Jest nieco podobna do pizzy, tyle że podłużnej i złożonej na pół – ma formę kanapki.
W przeciwieństwie do wielu włoskich dań o zamierzchłej historii, Panuozzo ma bardzo konkretną datę urodzin: 1983 rok. Według zgodnych relacji pizzaiolo Giuseppe Mascolo, przygotowując wieczorną kolację dla rodziny, zamiast standardowej pizzy uformował z tego samego ciasta długi, wąski bochenek, upiekł go w piecu opalanym drewnem, przekroił i nadział mozzarellą oraz pancettą. Nazwę dla nowego dania zaproponowała podobno jego trzynastoletnia córka Pasqualina. Jej pochodzenie jest jednak lokalne – Panuozzo, nazywane też Panozzo, w dialekcie oznacza kawałek chleba – inaczej pezzo di pane.
Forma okazała się strzałem w dziesiątkę: drożdżowe ciasto piecze się najpierw w piecu, po czym faszeruje dowolnie wybranymi dodatkami – serami, wędlinami, warzywami, a nawet klasycznymi neapolitańskimi pulpecikami – po czym całość zapieka się jeszcze raz, aż ser się stopi, a skórka stanie się chrupiąca. Taka forma okazała się wygodniejsza do jedzenia „w biegu” niż pizza – można ją wziąć w dłoń jak dużą kanapkę – dlatego Panuozzo bardzo szybko weszło do repertuaru lokalnego ulicznego jedzenia.
W kuchni Kampanii Panuozzo traktuje się jako bliskiego kuzyna pizzy: ta sama długo fermentowana baza, ten sam piec, podobne nadzienia – ale inny sposób serwowania, nie na talerzu, lecz w formie sandwicza. Klasyczne nadzienie to pancetta i mozzarella, ale współczesne wariacje są ogromne: kiełbasa z rzepą brokułową (Sasicc’ e friarielli), szynka, salami, grillowane warzywa, pomidory, rukola czy różne sery. Z Gragnano danie rozprzestrzeniło się na cały region i jest dziś stałą pozycją wielu pizzerii w Neapolu i okolicach, wymieniane wprost jako tradycyjny produkt Kampanii i emblemat neapolitańskiego ulicznego jedzenia nowej generacji.
