Relacja z Tagliatelle jest bardziej kwestią geografii niż dwóch osobnych wynalazków. Słowniki włoskie objaśniają Fettuccine wprost przez Tagliatelle, traktując je jako regionalne określenie tego samego formatu. Dzisiejsze katalogi podają zwykle, że Fettuccine są węższe, ale same producenckie wymiary bywają rozbieżne – spotyka się zarówno 3–5 mm, jak i 7 mm – więc milimetry nie wystarczą, by rozdzielić te nazwy historycznie. Istotna pozostaje tożsamość regionalna: Fettuccine kojarzą się z Rzymem i Lacjum, Tagliatelle z tradycją kulinarną Emilii Romagni.
Technika przygotowania tak ciętego makaronu opisana jest już w renesansowych książkach kucharski, a przepis praktycznie niezmieniony od czterech i pół wieki opisał Bartolomeo Scappi w swoim fundamentalnym dziele Opera dell’arte del Cucinare wydanym w 1570 roku – patrz historia Tagliatelle. Sama nazwa ma poświadczenie znacznie późniejsze. Słownik Sabatini–Coletti datuje hasło fettuccina na 1865 rok, definiując je jako regionalne określenie Tagliatelli. Nie jest to rzecz jasna data powstania makaronu, lecz odnotowanego użycia słowa. Z tego samego powodu ostrożnie należy traktować popularne wywodzenie Fettuccine ze starożytnych lagana (od których powstać mógł Lasagne). Pokrewieństwo płaskich form ciasta jest realne, ale nie tworzy udokumentowanego ciągu jednej receptury.
Międzynarodową sławę nazwie przyniósł dopiero XX wiek i Alfredo Di Lelio, który uczynił ze swojego Fettuccine Alfredo z masłem i parmezanem specjalnością swojej rzymskiej restauracji. Jest on też podstawowym dodatkiem do Fettuccine alla Romana.
Szerszą wersją Fettucine jest Fettuce, a węższą Fettucelle.
