We francuskiej kuchni Timbale to nazwa odnosząca się zarówno do potrawy jak i naczynia w którym jest przygotowana. Z jednej strony oznacza wysoką, zwykle okrągłą foremkę/kociołek (metalowy, ceramiczny itp.), w której piecze się lub paruje potrawę, a z drugiej danie przygotowane w takiej formie – rodzaj zapiekanki lub „wieży” z farszu, całkowicie zamkniętej w „skorupie”.
Timbale wyrasta bowie z długiej tradycji europejskich dań bankietowych formowanych w efektowny kształt „bębna”. Sama nazwa pochodzi zresztą od francuskiego określenia na bęben/kociołek (timbale), zapożyczonego z arabskiego aṭ‑ṭabl także oznaczającego bęben – określenie to przyszło w średniowieczu z okupowanej przez Arabów Hiszpanii i uległo przekształceniu w połączeniu z francuski cymbale oznaczających instrument odpowiadający współczesnym „talerzom” (był to starożytny, gecki kymbalon składający się z dwóch półkul z brązu, trzymanych za uchwyt i uderzanych o siebie). Najpierw nazywano tak metalowe kubki i kielichy, a dopiero później potrawy w ich kształcie. W średniowiecznej i renesansowej Europie modne były różnego rodzaju potrawy formowane w naczyniach – farsze, flany, pasztety – serwowane na stołach arystokracji jako pokaz kunsztu i statusu. W XVIII–XIX wieku, wraz z rozwojem francuskiej haute cuisine, Timbale zyskuje konkretne znaczenie, które obowiązuje do dziś. Od tego czasu w foremkach piecze lub paruje się farsz (ragoût) z mięsa, drobiu, ryb, warzyw, ryżu czy makaronu, zamknięty w „skorupie” z ciasta, makaronu, ryżu itp., po czym wyjmowany z formy na półmisek.
Szefowie pokroju Carême’a czy później Escoffiera wykorzystywali Timbale jako dania pokazowe jak Timbale de Volaille z kurczakiem, pieczarkami i béchamelem. Podawano na bankietach jako spektakularne „bębny” z cienkiego ciasta wypełnione bogatym środkiem – szpikowane foie gras i obsypane płatkami trufli. W XIX i na początku XX wieku Timbale trafiają też do kuchni mieszczańskiej: pojawiają się mniejsze, indywidualne foremki pieczone w kąpieli wodnej.
