Specyficzna struktura Ciasta Francuskiego to efekt zagniatania z dodatkiem tłuszczu (zazwyczaj masła), a później wielokrotnego składania i wałkowania. Dzięki temu po wypieczeniu ciasto się rozwarstwia i zyskuje lekką strukturę.
Jego geneza nie jest do końca znana, przypuszczalnie wywodzi się od tureckiego filo. W Europie pojawiło się w średniowieczu, a przepis po raz pierwszy spisali francuski kucharze używając określenia Pâte Feuilletée czyli ciasto ptysiowe. W Polsce ciasto ptysiowe to jednak rodzaj ciasta parzonego, więc przyjęła się nazwa ciasto francuskie.
...
Są dwie teorię skąd się wzięła nazwa gruzińskiego dania Czachochbili. Jedna wywodzi je od słowa chochobi, które oznacza bażanta. Zgodnie z nią pierwotnie to właśnie bażant stanowił bazę dla tej potrawy - z czasem, z przyczyn pragmatycznych mięso zostało zastąpione domowym drobiem. Inna wersja mówi o przymiotniku czachochbile, co ma oznaczać łączenie wszystkich kolorów. Ta potrawka jest bowiem dość bogata w smaki szczególnie ziołowe (nie wykluczone zresztą, że chochobi i czachochbile mają wspólny źródłosłów - bażant to bardzo kolorowo upierzony ptak).
Charakterystyczne w Czachobili jest długie dochodzenie mięsa w kwaśnym sosie - tak aby smaki się przeniknęły. Tradycyjnie wcześniej było ono obsmażane na suchej patelni, ale z samych względów praktycznych zrezygnowano z tej metody.
...
W Gruzji fasolę używa się od wieków. Początkowo podstawowym gatunkiem była wywodząca się z Afryki Fasola Egipska, ale w XVII wieku dotarły też odmiany, które europejczycy przywieźli z Ameryki. Ostatecznie wyparły dotychczasowe uprawy i to dziś czerwona fasola jest podstawą sałatki Kirkażi. To prosta potrawa wywodząca się z Kachetii, rejonu leżącego na wschodzie kraju. W tym przypadku fasola jest wzbogacona bardzo popularnym w Gruzji sosem orzechowym.
...
Olla to nazwa hiszpańskie ceramicznego garnka, którego historia sięga czasów starożytnych - wywodzi się od rzymskiego garnka aulla. Całą nazwę Olla Podrida, dania którego postawą jest duszona wieprzowina z fasolą, literalnie dziś tłumaczy się jako zgnilizna w garnku. Jest to jednak nazwa powiązana ze starym znaczeniem słowa poderida, która oznaczała wielość (pozostałością jest przymiotnik poderoso, czyli silny) - podobne hiszpańskie określenie podrido en plata odnosi się do kogoś bardzo bogatego. Jest to potrawa niewątpliwie bogata w dodatek różnego rodzaju mięs.
Olla Podrida jest jednym z najsłynniejszych dań hiszpańskiej kuchni, znanych już od średniowiecza. Wywodzi się z Kastylii i Estremadury, a za jego stolicę uznaje się Burgos, nie mniej od wieków spopularyzowane jest w całym kraju - jest to m.in. jeden z głównych motywów kulinarnych pojawiających się w Rękopisie znalezionym w Sragossie, który wbrew nazwie rozgrywa się w Andaluzji leżącej na południu od Estramadury.
Bardzo zbliżonym daniem jest asturiańska Fabada - widać więc, że tego typu dania to jednak cecha charakterystyczna kuchni północnej Hiszpanii.
Tradycyjnie Olla Podrida przygotowuje się z dodatkiem wieprzowych uszu i ratek. Poniżej przepis dostosowany do domowych warunków.
...
Buche’ Perico to szczególna nazwa dla potrawy - oznacza po prostu wnętrzności czy też flaki papugi. Źródłosłów trudny jest do ustalenia szczególnie, że chodzi tu o gęstą kukurydzianą zupę (rodzaj gulaszu) którą można spotkać na Dominikanie - wywodzi się z położonego na północnym-zachodzie rejonu Cibao (jako miejsce pochodzenia wskazuje się miasto Moca).
Kukurydzy towarzyszy dynia i wędzone wieprzowe policzki, ew. boczek, jako składnik budujący smak. Jest to potrawa nieco podobna do meksykańskiego Pozole, chociaż znacznie gęstsza. Traktuje się ją jak pełnowymiarowe danie obiadowe - Buche’ Perico zazwyczaj towarzyszy miska ryżu.
...
Gruzińskie pierogi Chinakli popularne są w całym kraju. Mają jednak konkretne miejsce pochodzenia: to górskie rejony Chewrusetii, Pszawi oraz Mtiuletii położone na północ od Tiblisi. Tutaj w tradycyjne przygotowanie pierogów angażowała się cała rodzina - mężczyźnie siekali mięso na farsz, a kobiety zagniatały ciasto i lepiły pierogi.
Podobnie jak syberyjskie Pielmieni charakterystyczne dla Chinkali jest nadzienie bazujące na dobrze doprawionym surowym mięsie (w podobny sposób lepi się też pierożki w Chinach). Dzięki temu w czasie gotowania białko się ścina i mięso wypuszcza aromatyczne soki, które zostają zatrzymane wewnątrz Chinkali w postaci sosu (jest uzupełniony wodą dodaną do farszu). Dlatego Gruzińskich pierogów nie kroi się przy jedzeniu, bo straciłyby wiele ze swojego smaku. Pomocny jest tu sam kształt: Chinkali formuje się w rodzaj sakiewki skręconej na górze. Tutaj znajduje się "uchwyt" - łapie się za niego ugotowanego pieroga, odwraca do góry nogami i obgryza bez ryzyka, że płyn wycieknie. Co bardziej wybredni nawet nie dojadają końcówek z ciasta.
...