year : 2020 39 w tej kategorii

Pasta alla Boscaiola (Makaron z sosem grzybowym)

Boscaiola to nazwa popularna nie tylko na półwyspie apenińskim, bo często tak właśnie chrzczone są restauracje z włoskim jedzeniem również w Polsce. Brzmi całkiem swojsko ale intuicyjne próby tłumaczenia na niewiele się zdają. Bosco to po włosko las, a przyrostek -iolo dodaje się przy określaniu zawodu, którego nazwa pochodzi od rzeczownika - w gastronomii najsłynniejsi są pizzaiolo, czyli specjaliści od zagniatani pizzy. Stąd boscaiola to zasadniczo leśnik, gajowy, ale także drwal. Nie oznacza to jednak, że ten sos do makaronu zajadali leśni ludzie w przerwie od rąbania drewna. Nazwa wiąże się raczej z faktem, że kluczowym składnikiem Pasta alla Boscoiola są leśne grzyby, których smak podbija dodatek boczku, a właściwie pancetty. Tradycyjnie sos wzbogaca się pomidorami, coraz częściej zamiast nich (albo obok nich) dodaj się śmietany, która tradycyjnie dobrze pasuje do grzybów. W przeciwieństwie do np. sosu bolońskiego nie ma określonych zaleceń odnośnie jaki makaron używać do sosu - może być to zarówno krótkie penne jak i długie tagliatelle. ...

Mee Hoon / Bee Hoon / Mee Kuah / Mee Hoon Kuah

Mimo niezwykle podobnych nazw Mee Hoon i Mee Hoon Kuah odnoszą się do całkiem innych malajskich makaronów. Pierwszy z nich to cienki makaron ryżowy uznawany za rodzaj makaronu Varmicelli zwany też Bee Hoon i skracany do Bihun. podczas gdy Mee Hoon Kueh, to kluskami domowej roboty, wyrabianymi z pszennej mąki – z rozwałkowanych kawałków ciasta urywa się płatki i gotuje we wrzątku. ...

Karamel Masakan/Nuoc Mau (Syrop karmelowy)

 Czy to malajski Karamel Masakan czy wietnamski Nuoc Mau w kuchni Azji Południowo-Wschodniej gęsty karmelowy sos, a wręcz syrop to ważny element. I wbrew pozorom nie chodzi tu o dodatek do słodyczy czy nawet napojów, ale do dań obiadowych i przekąsek. W Singapurze dodaje się go np. do makaronów, a przede wszystkich do ciasteczek z rzodkwi Chai Tow Kway. Pod tym względem najbliżej mu do indonezyjskiego Kecap Manis w samej Malezji znanego jako Kicap Lemak. Nie jest to jednak ...

Bil Maslen Couscous (Kuskus z combrem jagnięcym)

Bil Maslen Couscous to stara tradycja tunezyjskich Beduinów. Kiedy legalne było jeszcze wielożeństwo przygotowany w ten sposób comber jagnięcy każda żona kroiła po kolei, po kawałku prezentując się swemu mężowi. Od 1958 roku poligamia w Tunezji została zakazana, nie mniej kuskus z jagnięcym combrem pozostał kulinarną tradycją. Szczególnie ważny jest dla mieszkańców położonego na północy rejonu Siljana. Bil Maslen Couscous jest tu jednym z dań serwowanych podczas tradycyjnego wesela. ...

Quiche Lorraine (Tarta z boczkiem, jajkami i śmietaną)

Quiche Lorraine zawiera się wszystko czym słynie Lotaryngia: wędzony boczek, śmietanę oraz jajka. Jest to prosty i pożywny przepis tutejszej klasy pracującej korzeniami sięgający średniowiecznej Europy i prostych tart – jajeczno‑śmietanowych mas pieczonych w cieście. Samo słowo quiche wywodzi się prawdopodobnie z lokalnego dialektu lotaryńsko‑frankońskiego oraz niemieckiego i pochodzi od słowa kuchen oznaczającego „ciasto" lub "placek”, co odzwierciedla pograniczny, francusko‑niemiecki charakter regionu (lorraine oznacza lotaryński). Pierwotnie  było daniem wiejskim: w dzień wspólnego wypieku chleba gospodynie wykorzystywały resztkowe ciepło pieca, umieszczając w nim rozwałkowane ciasto chlebowe, na wierzch wylewając mieszaninę jaj i śmietany, czyli tzw. migaine. Pierwotnie quiche nie zawierały więc wędzonego boczku (lardons), który pojawił się dopiero w XIX wieku gdy placki rozpanoszyły się w miastach wraz ze rozrostem tutejszych mas robotniczych - m.in. na szychtę zwykli zabierać go ze sobą górnicy. Mieszczańskość sprawiła również, że ciasto chlebowe zastąpiono ciastem francuskim lub kruchym z dużą ilością masła, co dało bogatszą wersję, która trafiła do restauracji i książek kucharskich. Po wojnie francusko‑pruskiej (1870–1871) migracja mieszkańców Alzacji i Lotaryngii do Paryża sprawiła, że Quiche Lorraine zaczął być serwowana w stołecznych brasserie i restauracjach, co otworzyło mu drogę do statusu klasyka kuchni francuskiej. Wówczas w skład przepisu nie wchodził jeszcze ser którym dziś posypuję się quiche - to efekt zdobycia popularności w całej Francji, gdzie zapiekanie tart pod serem jest dość powszechne. ...

Okra / Gumbo / Ketmia / Bamia

Okra (łac. Abelmoschus esculentus ew. Hibiscus esculentus) w Polsce znana też jako Ketmia PiżmowaKetmia Jadalna oraz Piżmian Jadalny to niewielkie warzywo wywodzące się z Afryki. Wygląda nieco jak niewielka cukinia, nie dłuższa od palca – stąd jej brytyjska nazwa Lady's Fingers (na tym kończą się jednak podobieństwa z cukinią i raczej nie stosuje się jej jako zamiennika). Ma dość neutralny, nieco piżmowy smak, a najbardziej charakterystyczną cechą jest fakt, iż w czasie gotowania wydziela dużo śluzu. Z Afryki okra trafiła m.in. do krajów śródziemnomorskich (m.in. na Bliski Wschód gdzie znany jest jako Bamia, do krajów Maghrebu i np. do Grecji), do Azji (na Daleki Wschód oraz Indii), a wraz z czarnymi mieszkańcami Afryki wyemigrowała do Ameryki – szczególnie ceniona jest w kuchni Cajun, gdzie nazywa się Gumbo i jest bazą gulaszu zwanego Gumbo. W rejonie Zatoki Meksykańskiej i Morza Karaibskiego można spotkać go pod wieloma lokalnymi nazwami: - Abelmosco w Meksyku - Quimbombó na Kubie, Portoryko i w Wenezueli - Quingombó w Salwadorze - Guingambó i Chingambó na Portoryko - Molondrón oraz Gombó na Dominikamnie Różne nazwy ma też w Ameryce Południowej m.in. Candia w Kolumbii oraz Quiabo w Brazylii...

Bistecca alla Fiorentina (Steki po Florencku)

Niewiedzieć czemu ale dla nazwania swojej słynnej grillowanej wołowiny Florentczycy użyli angielskiego Beefsteak, które przerobili na Bistecca. Wedle miejscowych podań miało to miejsce w 1565 roku podczas festynu na pl. Św. Wawrzyńca. Rozdawano tam kawałki mięsa z pieczonej na rożnie wołowiny. Obecni przy tym Anglicy, którzy nie przepadali za wszechobecnymi w Toskanii warzywami, bo w tym czasie żywili się prawie wyłącznie mięsem, głośno domagali się beefsteaka. No i Florentczycy podchwycili te określenie. Nie ma się zresztą co dziwić Brytyjczykom. We Florencji tradycyjne steki jada się bowiem wyłącznie z doskonałego, chudego ale soczystego mięsa młodych wołów rasy Chiana. Wypasane jest ono w Chiana Valley oraz Maremmana, dolinach bogatych w trawy i zioła, dzięki którym steki zawdzięczają swój aromat. ...

Coleslaw / Koolslade / Koolksa (Sałatka z kapusty)

Nazwa tej kapuścianej sałatki pochodzi z holenderskiego Koolslade skracanego często do Koolksa co oznacza po prostu sałatkę z białej kapusty. Już w XVIII wieku funkcjonowała jako prosta, chłodna przystawka towarzyszące mięsu i rybom. Dobrą tego ilustracją jest przepis z 1770 roku z książki kucharskiej De Verstandige Kock, gdzie opisano cienko krojoną kapustę z octem, olejem i masłem. W swoim przepisie Holendrzy nie byli jednak innowatorami kulinarnymi. Na długo przed ...

Kaeng Khiao Wan (Zielone curry)

Bardzo popularną już na całym świecie ostrą zielona pastę curry Nam Phrik Kaeng Khiao Wan w Tajlandii zazwyczaj łączy się z cięższym mięsem takim jak wołowina lub wieprzowina – na zachodzie najbardziej znane jest połączenie z kurczakiem Kaeng Khiao Wan Gai (na filmie poniżej). Niemniej Tajowie nie stronią także od serwowania jej z owocami morza takimi jak właśnie krewetki - tak powstaje Kaeng Khiao Wan Gung. W tym przypadku ostrość pasty równoważy użycie dużej ilości mleka kokosowego. Jest to popularne curry (taj. Kaeng) z tzw. street food, dlatego też jego przygotowanie powinno zająć krótką chwilę. ...

Fajita / Fajitas (Placek nadziewany paskami mięsa)

Fajita to jeden z wariantów meksykańskiego zestawu dań, które polegają na faszerowaniu tortilli - właściwie w większym stopniu jest przywiązana do kuchni Tex-Mex i siłą rzeczy północnego Meksyku. Najbliżej jej do Burrito. Podobny jest stosowany zazwyczaj sposób zawijania placka - w obu przypadkach jest to pszenna tortilla. W przypadku Fajita kluczową sprawą jest jednak sam farsz. Pierwotnie nazwa Fajita miała się odnosić do szpondru czy też mostka wołowego z którego przyrządzano nadzienie. W latach 70-tych górę wzięła jednak teoria wedle której faja oznacza pas, a fajita to mały pasek mięsa. Do dziś utarło się więc, że w Fajita chodzi przede wszystkim aby mięso pociąć na paski, a czy będzie to wołowina, zeszło na drugi plan. Nawet popularniejsza zrobiła się Fajita z kurczaka. Fajita to właściwie nazwa odnosząca się do samego farszu. Nie trzeba go nawet zawijać w pszenny placek (niekiedy używa się też kukurydziany). Mięsne paski równie dobrze można serwować np. z ryżem. ...