Roti to placek wywodzący się z Indii, ale popularny w całej Azji Południowo-Wschodniej. W Sanskrycie jego nazwa znaczy tyle co chleb. Zazwyczaj jest sporządzany z mąki pszennej (razowej) niekiedy mieszanej z innymi mąkami i smażony na żeliwnej patelni Tava. Można go też piec w piecu Tandori – wówczas jest to Tandori Roti.
Roti występuje także Malezji gdzie poza Malajami nie brak Hindusów oraz Indyjskich muzułamanów – znane jest to m.in. Roti Canai czyli bardzo cienki chlebek z kuchni Mamak, odpowiednik hinduskiego Roti Prata. Interesujące są też cienkie Rumali Roti - w północnoindyjskich narzeczach rumali oznaczna chsutkę do nosa, placki te składa się bowiem właśnie tak jak chustkę do nosa - i dziurawe placki Roti Jala (co oznacza sieć). Jada się je z daniami wędzonymi lub na słodko. Roti Bakar z kolei to danie śniadaniowe: chlebek z kokosowym dżemem Kaya.
Wraz z indyjskimi pracownikami kontraktowymi w połowie XIX wieku Roti trafił także na Karaiby, gdzie szczególną popularność zyskał na Trynidadzie i Tobago oraz w Gujanie. Tu ewoluował obejmującą wiele wariantów i wypełnień, od Sady Roti (prostego chleba) przez Paratha Roti (maślanego, wielowarstwowego chleba), Dhalpuri Roti (chleba z rozdrobnionymi ziarnem), aże po Dosti Roti. Podawany jest tu zarówno jako prosty chleb, jak i w postaci wrapu - od lat 30' XX wieku tutejsze Paratha Roti charakteryzujące się luźną i elastyczną strukturą zawija się w przyprawione mięso i warzywa serwując jako danie uliczne.
Bardzo podobnymi do Roti są placki Chapati.
...
Chapati to rodzaj placka Roti, który podobnie jak on wywodzi się z Indii i został rozpopularyzowany w całej Południowo-Wschodniej Azji (przede wszystkim w Malezji), a także Afryce (nazw tych niekiedy używa się wymiennie). Jego specyfika polega na tym, iż jest dość cienki i sporządza się go wyłącznie z pełnoziarnistej mąki pszennej zwanej atta. Poza tym placki z dodatkiem wody, czasem oleju lub soli, zwykło się piec na tzw. Tava czyli rodzaju patelni. Niekiedy po początkowym podsmażeniu na małym ogniu wstawia się Chapati na duży płomień przez co gromadzące się w cieście powietrze wypycha je i tworzy charakterystyczne balony – w północnych Indiach i Pakistanie takie placki nazywane są Phulka.
Chapati stosuje się podobnie jak bliskowschodnią pidę – zawija się w nie dodatki, lub podaje do dania aby placki można było jeść rwąc na mniejsze kawałki.
...
Malajskie Mee, Indonezyjskie Mie oraz używane w Tajlandii Mi (chociaż de facto nie ma ścisłych przynależności geograficznych) to zasadniczo ogólna nazwa określająca makaron zarówno ryżowy (najczęściej vermicelli) jak i zbożowy (np. tajskie Mi Krob to cienki makaron ryżowy smażony na chrupko).
Nie mniej często odnosi się ona jednak także do konkretnych klusek pszenno-jajecznych, charakteryzujących się dużą sprężystością. Między innymi dlatego używane są do smażenia, jako baza słynnych potraw: indonezyjskiego Mee Goreng oraz makaronu smażonego z mięsem Hokkien Char Mee. Dodaje się także do zawiesistych sosów - tak jak w Mie Rebus czy też w przypadku malajskiego Mee Hailam (przepis na filmie poniżej).
Ten makaron pojawił się w Malezji za sprawą imigrantów z chińskiej prowincji Hokkien zwanej też Fujinan. Dlatego też niekiedy nazywa się go makaronem Hokkien lub Fujinan – nie należy mylić ze wspomnianą nazwą potrawy, makaronu smażonego w stylu Hokkien: Hokkien Char Mee oraz makaron z krewetkami Hokkien Hae Mee. Ta ostatnia potrawa szczególnie popularna jest w Singapurze - inny tutejszy przepis na Mee to Lor Mee, makaron duszony z mięsem.
W samej Malezji słówko Mee czasem przeinaczane jest na Bee, co widać w nazwie makarony Mee Hoon, znanego też jako Bee Hoon i skracanego do Bihun.
Dobrym substytutem makaronu pszenno-jajecznego Mee, jest łatwo dostępny w sklepach z orientalną żywności chiński makaron do Chow Mein.
Pochodną makaronu Mee jest popularne w Tajlandii i Indonezji Ba Mi.
...