Tunezyjskiej Brik czy też Brick to rodzaj smażonych pierożków bardzo podobnych do bliskowschodnich Sambus. W ich przypadku używa się cienkiego ciasta malsouka sprowadzonego do Afryki Północnej przez Turków (można je zastąpić greckim filo).
Nawet jeśli Brick miałby bliskowschodnie korzenie to pierożki te już dawno i bardzo mocno wtopiły się w tradycje kulinarne Tunezji. To jedna z najpopularniejszych przekąsek, a ich powszechność potwierdza różnorodność przepisów na farsz - każda rodzina ma własną tradycję jego przygotowania. Bardzo różne są także sposoby składania ciasta: niektórzy zlepiają je jak pierogi, inni składają w trójkąty jak greckie Tiropites, a jeszcze inni zwijają w ruloniki (tak jak w przypadku przekąsek do zupy Ftir el Euch).
Poniżej przepis na dwa rodzaje farszu - jeden z warzywami drugi z mięsem. Ciasto można jednak też wypełnić po prostu obgotowanym mięsem kurczaka (np. z bulionu) albo kawałkami tuńczyka w oleju - na filmie poniżej przepis na Brik z sałatką z tuńczyka.
...
Ftir el Euch to tunezyjska zupa warzywna gotowana na bazie jagnięciny. Jest to danie na tyle treściwe, że w kraju swojego pochodzenia traktowany jest niekiedy jako pełnowartościowy posiłek. W tej roli zwykle był podawany wieczorem.
Zupę zwykło się serwować z dodatkiem nadziewanych jagnięciną ruloników z ciasta malsouka (podobnych do tunezyjskich pierożków Brik). Nie są one jednak obowiązkową częścią posiłku - malsouka nie jest łatwo dostępna w sklepie (ew. można je zastąpić świeżym ciastem filo), a jest to na tyle cienkie ciasto, że przygotowanie go samodzielnie może być dość uciążliwe.
...
Dchich czy też Tchich to tunezyjska zupa, której aromatu nadają ośmiorniczki. Wywodzi się z okolic Monastiru, miasta na wschodnim wybrzeżu kraju. Pod koniec lata połowy ośmiornic są tu szczególnie udane. Do zupy trafiają przede wszystkim najmniejsze okazy, charakteryzujące się większą intensywnością smaku. W czasie połowów Dchich przygotowuje się ze świeżych ośmiornicy. Znaczna część jest jednak także suszona i używana do robienia zupy zimą, po zakończenia sezonu połowów.
Do Dchich używa się też roślin strączkowych, zamiennie bobu lub ciecierzycy, albo obu jednocześnie w mniejszych ilościach.
...
Padang to miasto i rejon leżący na zachodnim wybrzeżu Sumatry. W Indonezyjskiej kuchni znane jest z dań bogatych w przyprawy korzenne oraz Nasi Padang, aromatyzowanego ryżu (nasi) serwowanego z całym wyborem potraw, zarówno mięsnych, rybnych jak i wegetariańskich. W Padang restauracje na wystawach prezentują wszelkie możliwe dodatki - są wśród nich m.in. takie klasyki jak Rendang czy różnego rodzaju Gulai.
Jeśli, ktoś chce zjeść szybki posiłek to po prostu zamawia ryż z wybranym przez siebie daniem. Ten sposób zamawiania nazywa się Pesan (co znaczy właśnie zamawiać) i jest popularne w małych knajpkach oraz barach. Hidang (czyli podawać) to z kolei rodzaj biesiady, przypisanej dużym restauracjom. W tym przypadku, na stole przed gośćmi ląduje nawet kilkanaście dań oraz dodatków (np. sambali). Na końcu klient płaci jednak tylko za te dania, które rzeczywiście jadł. Ta wersja Nasi Padang wiąże się zwykle z różnego rodzaju imprezami okolicznościowymi i świętami.
Poniżej przepis na ryż, a do niego lekko lekko kwaskowaty kurczak.
Nasi Padang nie należy mylić z tajskim Curry Panang, które swoją nazwę zapożyczyło od malajskiej prowincji.
...
Gulai to bardzo popularne Indonezyjskie określenie na potrawy duszone w gęstym sosie, który Europejczycy powszechnie nazywają curry (odpowiednik tajskiego Kaeng). Gulai Parsanga jest jednym z popularnych rodzajów tego typu curry, który bazuje na mieszance przyprawowej parsanga. To miks bardzo aromatyczny, gdzie bardzo istotną rolę odgrywają prażone wiórki kokosowe. Jest to specjalność przypisywana przede wszystkim Madurom, ludowi mieszkającemu na Północno-Wschodnim krańcu Jawy, a przede wszystkim leżącej u jej brzegów wyspie Madura.
Do przygotowania Gulai Parsanga najczęściej sięga się po jagnięcinę/baraninę, niemniej równie dobrze nadaje się do tego mięso wieprzowe czy też kurczak.
...
Berkoukech czy też Berkoukes to rodzaj gruboziarnistej kaszy podobnej do kuskusu - grubsza nawet o mhamsy. Podobnie jak jej drobniejsza wersja jest robiona z semoliny i również popularna w Afryce Północnej - od Maroko, przez Algierię, aż po Tunezję. To produkt o berberyjskich korzeniach. Zazwyczaj jest bazą bogatej w warzywa (w zależności od wariantu zawiera także mięso), gęstej, ale prostej zupę, która nosi taką samą nazwę jak sama kasza.
Arabowie przygotowują ją zwykle w okresie zimowym, jako posiłek dający energię na cały dzień pracy. Wówczas jest największy wybór wysokoenergetycznych warzyw korzeniowych. Z drugiej strony mieszkańcy oazy Tozeur tym właśnie daniem witają wiosnę. Poniżej przepis na bezmięsny Berkoukech z Dar-Chaabane, miasteczka położonego na półwyspie Cap Bon, w północno-wschodniej Tunezji.
...
W bardzo tradycyjnej kuchni tunezyjskiej Slatet Blanquite to całkiem nowoczesne danie. Pierwsze wzmianki na jego temat pochodzą z 1896 roku z książki pt. "Otwarcie portu w Tunisie". Można się więc domyślać wpływów kuchni francuskich przy ich wprowadzaniu to stolicy Tunezji. Wcześniej pieczywa zazwyczaj się nie jadało. Początkowo nie używano też bagietki, ale Ghalti, dość twardy rodzaj chleba.
Slatet Blanquite od początku traktowany był przekąską serwowana w knajpkach - jej alternatywna nazwa T'Barua co oznacza tawernę. Jest to właściwie forma małych kanapeczek (rodzaj tartinek) podawanych z tym co akurat znajduje się pod ręką, najczęściej warzywami. Co charakterystyczne przed nałożeniem dodatków, pieczywo jest moczone w ostrym sosie pomidorowym. W tym przypadku jest to Mechouia, sałatka z grillowanych warzyw.
...