Włoska 707 w tej kategorii

Tortelloni

Włoskie Tortelloni to Tortellini tyle że w nieco większym wymiarze. Zwija się je z dwa razy większych kawałków ciasta. W przeciwieństwie do Tortellini, które tradycyjnie powinny pływać rosole ich większy wariant podaje się wyłącznie w sosie.

Linguine alla Vongole (Linguine z małżami wenus)

Linguine to makaron zwykle serwowany z owocami morza, tak jak Linguine alla vongole czyli z podsmażanymi małżami wenus przez Włochów zwanych właśnie vongole. To jedne z najpopularniejszych tutejszych małży. Szczególnie na południu kraju, w Kampanii skąd pochodzi zarówno sam makaron, jak i powyższy przepis. Do tak przygotowanych muszli nie trzeba zresztą dodawać linguine równie często używa się bardziej popularne spaghetti. ...

Rigatoni

Rigatoni to jeden z najpopularniejszych włoskich makaronów. Ma kształt krótkich karbowanych rurek. Od tej faktury wywodzi zresztą swoją nazwę. Włoskie rigato można tłumaczyć jako prążkowane - istniej zresztą też nieco węższe i cięte pod kątem, ale również karbowane penne rigato. Rowki nacięte wzdłuż rurki nie mają zresztą wyłącznie charakteru ozdobnego. W żłobieniach ma się zatrzymywać sos. Stąd Rigatoni zwykle podaje się do sosów bazujących na pomidorach. ...

Maraschino / Maraska

Włoskie Maraschino czy też Chorwacka Maraska to rodzaj wiśniówki wywodzący się z dalmackiego miasta Zadarze (po Włosku Zara). Pierwsze przepisy na tę nalewkę pochodzą z XVI wieku. Przez wieki był to obszar kontrolowany przez Wenecjan, więc nić dziwnego, że pierwszą destylarnię Maraski (Factory Maraschino Drioli Zadar) w 1759 założył Francesco Drioli (w 1821 swoją fabrykę założył także Genuańczyk Hieronim Luxardo). Dzięki nim Maraschino szybko zawojowało rynek Włoski. Po drugiej wojnie światowej wraz z utraceniem Zadaru przez Włochy, produkcja została zakończona. Odnowioną ją na półwyspie apenińskim – rodzina Luxardo założyła nową destylarnię koło Padwy, a Drioli wrócili do Wenecji i wybudowali zakład w pobliskiej Mirze, zamknięty zresztą w latach 60-tych. Poza nimi ważnymi producentami była także rodzina Valhov która przeniosła się Casoni koło Modeny. Produkcję Maraschino wznowili też Jugosłowianie. Po przegranym procesie musieli jednak zmienić jej nazwę na Maraska. ...

Trufla

Trufla (łac. Tuber) to specyficzny rodzaj grzybów tworzący podziemne bulwy. Niektóre z nich są jadalne, używane bardziej jako przyprawa niż klasyczny grzyb. W Polsce występuje dziewięć gatunków tych Trufli, takich jak chociażby Trufla Letnia (łac. Tuber aestivum) wytwarzająca czarne, owalne owocniki o białym miąższu o średnicy 2 - 7 cm - jej przeciwieństwem jest zbierana zimną, znacznie mniejsza, Trufla Zimowa (łac. Tuber brumale). Nie są one jednak tak cenione - Trufla Letnia jest nieco mdława - jak Trufle Białe (łac. Tuber magnatum) i Trufle Czarne (łac. Tuber melanosporum) występujące na południu Europy. ...

Bagna Cauda / Bagna Caôda (Sos sardelowy)

Bagna Cauda w Prowansji jada się jak fondue. Zupę z serów zastępuje jednak sos przygotowany na bazie oliwy i anchovis, a zamiast kromek chleba używa się warzyw sezonowych. Nie jest to jednak wymysł francuski, ale włoski. Od początku miał naleciałości z Riwiery - tak włoskiej jak i francuskiej - skąd sprowadzano anchovis, ale wywodzi się z piemonckiego Montferrato i leżącego w nim rejonu Asti. Tu gorący sos zwany Bagna Caôda, serwowano jako przekąskę po całym dniu ...

Kasztany jadalne

Kasztany jadalne zazwyczaj kojarzą się z Paryżem i maszynkami do ich pieczenia. A jednak jadalne kasztany przywędrowały do stolicy Francji z południa – tradycyjnym miejscem ich uprawy był płaskowyż Cevenes na pograniczu Langwedocji i Owernii, Limousinne, a także Korsyką. Nie mniej popularne są zresztą także we Włoszech - pieczone kasztany to m.in. popularna, jesienno-zimowa przekąska w Rzymie, a w Lombardii nadziewa się nimi świąteczną gęś Oca Farcita. Od wieków ...

Frittata

W uproszczeniu można uznać, że Frittata to włoski odpowiednik francuskiego omletu – włoskie friggere oznacza po prostu smażyć i początkowo nazwa frittata odnosiła się do wszelkiego rodzaju smażonych jajek. Korzenie dania sięgają starożytnego Rzymu, gdzie jadano potrawy jajeczne z serem i warzywami – jajka traktowano jako idealną „matrycę" na resztki, łącząc je z ziołami i warzywami. Ten schemat przetrwał przez wieki, a swoją współczesną formę frittata zawdzi...

Nduja

Nduja to dość gruba kalabryjska kiełbasa o miękkiej strukturze (coś w rodzaju metki). Surowa, tłusta wieprzowina, doprawiona peperoncino jest upychana w ślepą kiszkę (wcześniej używało się znacznie więcej podrobów). Głównym centrum jej produkcji jest położona ma południu Kalabrii prowincja Vibo Valentia, z miasteczkiem Spilinga na czele. Nazwę swą wywodzi o łacińskiego induco czyli wprowadzać, nie ma jednak pewności czy jest to produkt rdzennie latyński. Jeśli ...