Włoska 711 w tej kategorii

Capellini / Capelli d’Angelo

W dosłownym tłumaczeniu Capellini oznacza cieniutkie włosy. Nic więc dziwnego że makaron ten – o szerokości 1,2 – 1,4 mm – jest praktycznie najcieńszą włoską pastą. Praktycznie, bo jeszcze cieńszy jest Capelli d’Angelo, który tłumaczy się jako anielski włos. ...

Involtini (Zrazy zawijane)

Involtini to włoskie określenie odnoszące się do wszelkiego rodzaju zawijanych zrazów. Słowo pochodzi od involto – „zawinięty pakunek, zawiniątko" – z dodaniem zdrobnienia -ino, dosłownie „mały pakunek", choć część autorów wywodzi je od voltare (obracać). W praktyce kulinarnej terminem involtini określa się cienki plaster mięsa, ryby lub warzywa zawinięty wokół farszu, a następnie pieczony, grillowany, duszony lub smażony. To raczej forma niż jeden przepis: ...

Polpette / Rifatto (Pulpety)

Polpette to ogólne włoskie określenie odnoszące się do wszelkiego rodzaju pulpetów. Nazwa najpewniej pochodzi od słowa polpa – „miąższ", „masa", a w sensie kuchennym: mięso bez kości, rozdrobnione i zlepione w kulki – z dodaniem zdrobnienia -etta. Stąd polpette ma ten sam rdzeń co Polpettone - różnią się tylko wielkością i formą. Inna, mniej pewna hipoteza łączy polpetta z francuskim paupiette od paupière („powieka"), wskazując na podobny kształt i sposób ...

Timballo

Timballo to powszechne w całych Włoszech określenie odnoszące się do wszelkiego rodzaju zapiekanek. Są one przygotowywane zarówno z makaronu, ryżu jak i ziemniaków, a jako dodatki służą: mięso, ryby, warzywa, sery, a nawet owoce. Nazwa wywodzi się od francuskiego timbale oznaczającego kocioł (jako instrument muzyczny). W zależności od regionu Włoch ma ona różne formy i składniki. W Emilii-Romagni używa się do nich ryżu, podobnie jest w Kampanii gdzie lokalny wariant ...

Ravioli

Ravioli, najpopularniejsze włoskie pierożki robi się z dwóch płatów ciasta. Są  nadziewane przeróżnymi farszami – najpopularniejsza jest ricotta oraz warzywa – składane ze sobą i cięte na małe 3 – 4 cm prostokąciki. Tradycyjnie ich karbowane brzegi były efektem wycinania specejalnym, karbowanym nożykiem. Dziś robi się tu już raczej w maszynkach. Pochodzenie ravioli jest trudne do określenia. Pierwsze wzmianki o nich pojawiły się w XIV wieku. O ravioli wspomina ...

Insalata Verde / Insalata Mista / Insalata di Mare (Sałatki włoskie)

Insalata to po prostu włoskie określenie sałatki. Swoją nazwę wywodzi od łacińskiego sal oznaczającego sól – jest to bowiem słona przekąska. Samo słowo weszło do języka włoskiego jako skrót od herba insalata – „zioła osolone" – co dobrze oddaje najstarszą formę tej potrawy: świeże liście skropione oliwą i posolone. Najbardziej klasyczna to Insalata Verde czyli sałata zielona – składa się z liści warzyw takich jak sałata, szpinak czy cykoria. Nieco bardziej rozwinięta jest Insalata Mista, czyli sałata mieszana – poza liśćmi dodaje się do niej także inne warzywa, a czasem owoce. Zazwyczaj są to pomidor, marchew czy rzodkiew. We Włoszech każdy region ma swoją własną wersję tej sałatki: w Piemoncie zwykle wzbogaca się ją zapiekaną cebulą, w lombardzkim Soncino dodaje gotowane jajka, na Sycylii fenkuły i pomarańcze, a na PantelleriiInsalata Pantesca – przygotowuje się ją z ziemniaków, pomidorów, oliwek, kaparów i makreli w oleju. Całość zwykle skrapia się oliwą, dodając do niej niekiedy sok z cytryny lub nieco octu i ewentualnie zmiażdżony czosnek. Funkcjonują także Insalate di Pasta oraz Insalate di Riso, czyli sałatki z makaronem oraz ryżem – te ostatnie zyskały popularność dopiero po II wojnie światowej, wraz z upowszechnieniem się lodówek i mody na dania zimne. Warto też wspomnieć o Insalata Caprese z Kampaniimozzarella, pomidor i bazylia – oraz toskańskiej Panzanelli, w której czerstwego chleba używa się jako głównego składnika, nawiązując do zasady cucina povera – kuchni bez marnowania. Najbogatsza i najbardziej interesująca jest jednak podawana w Neapolu sałatka z owoców morza – Insalata di Mare – z ośmiornicami, seppią, kałamarnicami i krewetkami gotowanymi i skrapianymi oliwą, sokiem z cytryny i posiekaną pietruszką. Poniżej jej przepis.

Składniki:

- 1 kg mieszanki drobnych owoców morza, umytych - 2 ośmiornice umyte i podzielone na 3 – 4 kawałki - marchew starta na tarce o grubych oczkach - ząbek czosnku - liść laurowy - pół cytryny pokrojonej na ćwiartki - sok z pół cytryny - 3 łyżki oliwy - łyżka posiekanej pietruszki

Przygotowanie:

  • W garnku zagotować litr wody z dodatkiem ćwiartek cytryny oraz liścia laurowego.
  • Do wrzątku wrzucić ośmiornice i kalmary. Gotować 3 – 4 minuty, po czym odsączyć.
  • Na patelni rozgrzać oliwę, dodać posiekany czosnek, a po chwili pozostałe owoce morza. Smażyć kilka minut na dużym ogniu.
  • Wszystkie owoce wyłożyć na półmisek i wymieszać z marchwią.
  • Do pozostałej ze smażenie oliwy dodać sok z cytryny. Chwilę podgrzać i polać nim owoce morza.
  • Całość podawać na ciepło posypane natką pietruszki oraz solą i pieprzem.
(Jak robić lekkie sałatki we włoskim stylu pokazuje Jamie Oliver) ...

Intingolo di Fegatini / Sugo di Fegatini (Sos z wątróbek)

Co może wydawać się dość niezwykłe Intingolo di Fegatini (zwany też Sugo di Fegatini), czyli sos przygotowywany na bazie wątróbek, we Włoszech jest tradycyjnym dodatkiem do zup, a szczególnie bulionu z makaronem. Takie połączenie nazywane Minestre in brodo "rinforzato" czyli zupa na wzmocnienie w istocie jest tradycyjnym daniem przeznaczonym dla chorych, rekonwalescentów, a także kobiety w ciąży. Wątróbka zapewniałe lepsze ukrwienie pacjenta. Intingolo di Fegatini zwykle łączy się także z makaronem, polentą albo ryżem. ...

Gnocchi

 Gnocchi – popularne na całym świecie włoskie kopyta – swoją historią sięgają aż starożytnego Rzymu. Po podboju Bliskiego Wschodu legioniści przywieźli ze sobą przepis na kluski z kaszy manny, które są dziś znane pod nazwą Gnocchi alla Romana – małe kluski zbożowe gotowane i przyprawiane serem były prostym, energetycznym jedzeniem dla żołnierzy i ludności miejskiej. Sama nazwa gnocchi (po polsku kawałki, bryłki) ma nieprecyzyjną, podwójną etymologię ...

Porrata

Porrata to włoski sos bardzo zbliżony do znanej Agliata, w jego przypadku zamiast czosnku używa się jednak porów. Ta sama nazwa odnosi się też do toskańska zupa z porów.

Soffritto / Sofrito

Soffritto to włoski odpowiednik francuskiego Mirepoix, czyli mieszanki cebuli, marchwi oraz selera naciowego. W obu kuchniach stanowią bazę do bulionów oraz znacznej ilości sosów. We Włoszech mieszankę zwykle jeszcze  wzbogaca się czosnkiem, fenkułem, porem oraz ziołami. Pokrewne mu jest hiszpańskie Sofrito, które pełni podobną rolę bazy smakowej, ale ma różną konsystencję. Na wschodzie w Katalonii gdzie nazywa się Sofregit niekiedy bardziej przypomina ten włoski - ...