Pâté czyli pasztet to wytwór kuchni północno-francuskiej i belgijskiej, skąd rozniósł się na całą Europę. Początkowo, w średniowieczu, jego wyrobem trudnili się cukiernicy. Wówczas składał się z farszu oraz ciasta, po francusku zwanego właśnie pâte – dodanie na końcu tzw. przyrostka rzeczownikowego „-é” sprawiło, że zwykły rzeczownik zmienił się w określenie opisujące wynik czynności. W ten sposób powstała właśnie nazwa pâté oznaczając „to, co zostało zrobione z ciasta”. Tego typu technika kulinatna miał bardzo praktyczne uzasadnienie – wypieczona „skorupka” z ciasta izolowała mięso od warunków atmosferycznych i wydłużała jego przydatność do spożycia. Podobna jest zresztą geneza m.in. hiszpańskich Empanad. a także angielskiego Cornish Pasty. Tradycyjnie, we Francji, do dziś piecze się go właśnie w cieście, a od XIX wieku zaczęto też zastępować je prostokątną formą zwaną terrine i właśnie dzięki niej tego rodzaju wypieki otrzymują nazwę Terrine. Dlatego też często nazwy te stosowane są wymiennie – dobrym przykładem jest w tym względzie rustykalna wersja pasztetu tzw. wiejskiego, przez niektórych nazywanego Pâté de Campagne, a przez innych Terrine de Campagne (w tym przypadku francuskie campagne oznacza wieś). Używa się też nazwy Pâté en Croûte czyli pasztet w skorupce, aby doprecyzować, że chodzi właśnie o pasztet pieczony w cieście. Aby sprawę dodatkowo skomplikować w krajach na wschód i północ od Francji (od Niemiec, przez Polskę, aż do Rosji) wszystkie formy również przygotowywane w foremce znanej u nas jako pasztetówka, określone są mianem pasztetu. W tych krajach popularne jest także wypełnianie nim flaków i formowanie kiełbas – pasztetowych.
Najsłynniejszy pasztet jest oczywiście przygotowywany z Pate de foie gras, ale Francuzi i Belgowie używają do niego wszelkiego rodzaju mięsa oraz dodatków. Im dalej na wschód tym pasztety stają się „uboższe” i zwykle wykorzystywane są w nich tylko podroby.
Zobacz również: Patty, Pate Ayisyen oraz Faggots
