przepis 424 w tej kategorii

Kuzu Tandir (Jagnięcina pieczona)

Przepis na pieczoną jagnięcinę czyli Kuzu Tandir wywodzi się z tureckiej wsi. Tradycyjnie przygotowywało się je na specjalne okazje w tzw. Tandir ziemnych piecach podobnych do indyjskich Tandori. Istotą potrawy jest to, że wiejskim zwyczajem używa się do niej niewielkiej ilości przypraw – wyłącznie pieprzu i soli. Stąd ważna jest jakość mięsa. Analogicznym przepisem na kurczaka jest Piliç Tandiri. Zobacz też Tandır Kebabı ...

Hünkar Beğendi (Mięso z bakłażanem)

Hünkar Beğendi to słynne danie którym w 1860 roku sułtan Abdul Aziz I podejmował na swoim dworze francuską cesarzową Eugenię. Miało zadziwić monarchinię połączeniem delikatności bakłażana ze smakiem drobiu. Sukces odniósł pełny – po powrocie do Francji Eugenia wysłała swojego kucharza na dwór turecki, aby nauczył się przepisu. Według legendy, gdy z notesem w ręku spisywał wszystko co robił mistrz kucharski sułtana, ten ostatni wzdrygnął się i miał oświadczyć, że prawdziwy kucharz do gotowania używa wyłącznie serca, oczu i nosa. Przepis ten można spotkać też pod nazwami Beğendili Kebab, Hünkâri Kebab albo po prostu Hünkar Beğendi Kebab. Oryginalnie przepis zawierał kurczaka. W ten sam sposób serwuje się jednak także inne mięsa, np. jagnięcinę - tak jak na filmie poniżej. ...

Sebzeli Kuzu Kapama (Jagnięcina duszona z warzywami)

To danie w Turcji od wieków stanowi symbol luksusu – jadane było zarówno na sułtańskim dworze, jak i w Konak, pałacach arystokratów. Do dziś jest zresztą serwowane na szczególne okazje. Wykwintność dania podkreśla także to, że zgodnie z tradycją przygotowuje się je w marcu i kwietniu, gdy młode owce skubią soczyste trawy i zioła, co ma nadawać szczególnego smaku im mięsu. Do Sebzeli Kuzu Kapama używa się zwykle mięsa z łopatki lub udźca. Jest to właściwie połączenie jagnięciny (kuzu) z warzywami (sabzeli). Kapama to określenie wywodzące się od słowa  kapak po turecku oznaczającego pokrywkę. Chodzi tu bowiem o duszenie dania pod przykryciem na wolnym ogniu. Turcy w ramach spadku przepis na Kapamę pozostawili także na Bałkanach. ...

Borani (Duszona fasola z jagnięciną)

To danie, zyskało w Turcji popularność w czasie świetności Imperium Ottomańskiego, które obejmowało swoim władaniem cały Bliski Wschód. Borani ma bowiem korzenie arabskie, stąd też popularne jest w całym regionie, aż po Armenię na północy i Afganistan na wschodzie. Nazwą swą nawiązuje do perskiej księżniczki Borani, która wyszła za mąż za spadkobiercę kalifów Bagdadu z dynastii Abbasydów. Potrawa swoim wyglądem miała nawiązywać do perskiego, haftowanego klejnotami dywanu - jednego z najcenniejszych darów jakie znajdowały się w posagu księżniczki. Zielony kard szwajcarski (który w północno-europejskiej wersji można zastąpić kapustą włoską) ma oddawać kolor dywanu, a fasola to perły. W samej Persji czyli dzisiejszym Iranie, a także w Afganistanie Borani ma zresztą znacznie szersze znaczenie - w ten sposób nazywa się różnego rodzaju dipy i sosy bazujące na jogurcie. I tak afgański Borani Banjan to pasta z bakłażana, a perski Borani Esfenaj to sos jogurtowy ze szpinakiem. Danie to dotarło także do Europy, m.in. do kuchni bałkańskiej pod postacią serbskiej Boraniji i zapewne też daleko na zachód: jedna z teorii mówi że jej daleką krewniaczką jest hiszpańska Alboronía, pamiętająca jeszcze czasy Kalifatu Kordoby. ...

Orkinos Pilaki (Tuńczyk duszony)

Pilaki to powszechny w Turcji sposób przygotowywania potraw – w oliwie, pomidorach i cebuli dusi się przede wszystkim fasolę, ale także ryby, owoce morza i mięso. Pilaki z tuńczyka Orkinos Pilaki to z kolei specjalność Stambulskich barów zwanych Meyhane, gdzie serwuje się je na zimno jako zakąskę do Raki. Analogiczną potrawę nazywaną Plaki, mają też Grecy - podobnie jak Turcy najczęściej stosują ją do fasoli, tzw. Gigantes Plaki, rzadziej do owoców morza - patrz Kalamari Plaki ...

Fırında Levrek (Pieczony okoń morski)

Labraks, którego często nazywa się okoniem morskim, to ryba hodowlana przede wszystkim w basenie morza Śródziemnego, która w ostatnich latach zrobiła sporą karierę na europejskich stołach. Popularny jest także w Turcji, szczególnie na wybrzeżu Morza Egejskiego - tutaj nazywany jest Levrek. Większość łowionych w Turcji okoni morskich trafia na eksport do Europy. Te które pozostają zwykle są grillowane lub zapiekane. Poniżej przepis na Fırında Levrek czyli pieczonego labraksa, wywodzący się z rybackiego miasteczka Karaburun położonego w okolicach Izmiru. ...

Kaygana (Omlet z anchovis)

Kaygan jest rodzajem tureckiego kukurydzianego omletu z anchovis. To danie charakterystyczne dla miast i rybackich wiosek wybrzeża Morza Czarnego. Szczególnie związane jest z położonym na wschodzie miastem Trabzon, znanym z produkcji Hamsi, czyli tureckiego anchovis. We współczesnej kuchni tureckiej Kayagana staje się już tylko pretekstem do przygotowania znacznie bogatszego w dodatki warzywne dania znacznie bardziej przypominającego włoską Frittatę, do którego nawet nie trzeba używać anchovis (film poniżej). ...

Kuzulu Pilav (Pilaw z jagnięciną)

Pilaw znany przede wszystkim jako danie Tureckie w gruncie rzeczy ma historię znacznie dłuższą niż sama Turcja. Wywodzi się od perskiej potrawy Pulao, o której wspominano już w historii Aleksandra Wielkiegoi jest to właśnie wspomnienie imperium Cyrusów, które do czasu macedońskich podbojów rozciągało się na tereny Azji Mniejszej. W kuchni tureckiej sposobów przygotowania pilawu jest wiele. Kuzulu Pilav, czyli w dosłownym tłumaczeniu pilaw z jagnięciną, to jedno z bardziej klasycznych dań. Dziś jest zwykle potrawą świąteczną, ale przez wieki było wręcz sztandarowym daniem Janczarów, elity wojskowej imperium Otomańskiego, których stać było na częste jadanie mięsa. ...

Dible / Fasulye Pilavi (Ryż z zieloną fasolką)

Dible popularne na tureckim wybrzeżu Morza Czarnego jest swego rodzaju pilawem. Jego alternatywna nazwa to zresztą Fasulye Pilavi czyli pilaw z fasolką - kluczowym składnikiem jest tu wszakże zielona fasolka szparagowa. To prosta potrawa, której istotą jest układanie warstwami kolejnych składników warzywnych. Stąd też przypuszcza się, że nazwa dania wywodzi się od tureckiego słowa dip, które można tłumaczyć jako baza. ...

Yayla Corbasi / Lebeniye Corbasi (Zupa jogurtowa)

Jajła czyli tureckie Yayla to nazwa letnich pastwisk rozciągających się w górach Azji Mniejszej, Kaukazu i Krymu. To tutaj od wieków pasterskie rodziny żywią się tą zupą zaprawianą dużą ilością jogurtu - dziś bardziej popularna nazwa to Yoğurtlu Corba. Szczególnie popularna jest w okolicach miasta Gaziantep, na pograniczu turecko-syryjskim. Tutaj nazywa się jednak Lebeniye corbasi - leben to z libańskiego kwaśne mleko. Tradcyjnie jadało się ją raczej zimą, a użycie mięsa było rzadkością. Dziś Yayla Corbasi serwuje się już w znacznie bogatszej wersji. ...