month : 08/2024 19 w tej kategorii

Emmental de Savoie (Grand Cru)

Sabaudia to historyczny, francuski region leżący nieopodal szwajcarskiej granicy. Bliskość sprawiła, że właśnie tu mocno rozwinęła się produkcja wywodzącego się ze Szwajcarii Emmentalera. Działalność ta rozwinęła się ponoć już w średniowieczu, a na początku XIX wieku pojawiły się kooperatywy rozwijające produkcję tego co później miało zostać nazwane Emmental de Savoie, czyli Emmetal z Sabaudii. Pierwszą profesjonalną jego produkcję w gmienie Viry datuje ...

Emmentaler / Emmental

Emmentaler czy też Emmental to jeden z tych regionalnych serów, którego produkcja rozprzestrzeniła się po wielu europejskich krajach (pierwsza z nazw jest bardziej niemieckojęzyczna, a druga francuska). Wywodzi się ze Szwajcari z doliny rzeki Emme (czyli oryginalnie Emmethal), leżącej na wschód od Berna. Chociaż ten półtwardy ser znany jest nie tylko z wyrazistego, a jednocześnie kremowego smaku, ale także pokaźnych dziur, to początkowo uznawano je jako defekt. Historycznie ...

Diot

Diot to rodzaj sabaudzkiej kiełbaski, która poza wieprzowiną zawiera jeszcze kapustę oraz ser Beaufort i doprawiana jest m.in. gałką muszkatułową. Zazwyczaj jada się ją w wersji świeżej, ale bywa też dojrzewająca. Można je jadać na ziemno, np. na kanapce, Francuzi mają jednak szczególny sposób przygotowania ich na gorąco. Najbardziej tradycyjnie robi się to układając w garnku stos z gałązek winorośli i całość podlewając miejscowym winem, ale tak nie przykryć ...

Crozets de Savoie

Crozets de Savoie to w uproszczeniu rodzaj francuskich łazanek z których znana jest Sabaudia. Nazwa pochodzi najprawdopodobniej od francusko-prowansalskiego słowa croé, które oznacza mały (niektórzy nawiązują do włoskiego makaronu Croxetti, który jednak jest okrągły, a nie kwadratowy, a nazwę swą wziął od krzyża wyrytego na każdym płatku). Przygotowuje się je nie tylko z mąki pszennej, ale także gryczanej oraz połączenia ich obydwu. Tradycyjnie Crozets było dodatkiem ...

Jambon de l’Ardèche

Jambon de l'Ardèche to obok słynnej tutejszej kiełbasy specjalność górzystego Ardèche leżącego w rejonie Alpy-Rodan. Podobnie jak Saucisson de l’Ardéche także tutejsza szynka nabiera szczególnego smaku podczas dojrzewania w suchym powietrzu, jakie omiata tutejsze płaskowyże. Istotna jest przy tym nuta smakowa jaką zapewniają kasztany towarzyszące jej produkcji. Szynka objęta jest ochroną regionalną, która narzuca normy produkcji. Bazuje na wieprzowych udach ważąc...

Saucisson de l’Ardéche

Saucisson de l'Ardéche to francuska dojrzewająca kiełbasa produkowana w rejonie Alpy - Rodan. Jak sama nazwa wskazuje wywodzi się z górzystego Ardéche, gdzie na wysoko położonych płaskowyżach panują doskonałe warunki do podsuszania wędlin. Znana jest co najmniej od XVI wieku, a zachwycał się nią Maurice Edmond Sailland, znany jako Curnonsky słynny francuski powieściopisarz i smakosz okrzyknięty Księciem gastronomów - Saint-Agrève, jedno z kluczowych tutejszych miastecz...

Lutefisk

Lutefisk to norweska klasyka. Bożonarodzeniowa tradycja kulinarna w której główną rolę odgrywa Sztokfisz, czyli solony i suszony Dorsz, kolejne nordycka specjalność (zastępuje się go jednak także suszoną Molwą, a nawet Miętusem). Aby go zjeść podczas świątecznego obiadu Julebord trzeba ponownie nawodnić. W przypadku Lutefisk proces ten jest szczególny. Najpierw moczy się go w wodzie, a po 5 - 6 dniach zaczyna macerację w roztworze ługu sodowego. To substancji silnie ...

Lavagnons

Francuski Lavagnons czy też walijski i kornwalijski Peppery furrow shell to odmiana niedużego małża (łac. Scrobicularia plana), który trudno dziś znaleźć poza miejscem połowów. A pozyskuje się go głównie w ujściach rzek takich jak brytyjska Tamat, czy francuska Charente wpadająca do Atlantyku oraz jej okolicach obejmujących m.in. przybrzeżne wyspy Re i Oleron (rejon Poitou-Charentes). Tutaj można znaleźć go także pod nazwą Lavignon. W tym regionie jako Lavagnon sprzeda...

Pintxo / Pincho (Txikiteo / Zurito)

Pintxo to popularna baskijska kanapka, które w całej Hiszpanii upowszechniła się pod nazwą Pincho. Często porównuje się ją z Tapas, Pintxo zwykle są jednak większe i zamawia się je jako oddzielne przystawki, a nie otrzymuje jako dodatki do wina. Poza tym układane na pieczywie dodatki przypina się wykałaczką. Stąd wzięła się też nazwa: pintxo czy też pincho oznacza po prostu kolec. Do pieczywa tradycyjnie przytwierdzało się nim ryby (m.in. morszczuka, dorsza, anchovis, angula), kawałki tortilli oraz warzywa. Dziś różnorodność dodatków jest ogromna, ale wciąż obowiązuje dodatkowa funkcja wykałaczki - dzięki temu ile leży ich na talerzu kelner łatwo może policzyć ile Pintxo zostało zjedzone. Takie kanapki spełniają jednak analogiczną rolę co Tapas. Towarzyszą m.in. Txikiteo (hiszp. Chiquiteo) czyli tradycyjnemu obchodowi po barach w czasie którego pije się wino, cydr oraz piwo, co stało się już poważną tradycją. W zależności od pojemności szklanki piwa wyróżnia się duży Cañón (0,46 l), mniejszy Caña (0,33 l) i całkiem małe Zurito (0,2), które jest kwintesencją tego typu miejskich, wieczornych podróży (często jest to też po prostu pół dużej szklanki). Bywalcy Txikiteo uznali ją bowiem, za optymalną ilość przy dłuższym spacerze. Było to w latach 60-tych, złotym wieku Txikiteros, w San Sebastian gdy wino nie było szczególnie wysokiej jakości. Wówczas w małych szklaneczkach zaczęto pijać piwo, a że był to okres świetności matadora Gabriel de la Haba zwanego 'Zurito' to właśnie jego przydomkiem ochrzczono ten styl popijania. Jest to nazwa typowo baskońska, małe szklanki piwa serwuje się jednak także w innych regionach kraju, gdzie są znane pod takimi nazwami jak Penalti (w Aragonii), Corto (w Rioja i Burgos), Chato (w Sorii) oraz po prostu Mini popularnym w całej Hiszpanii. ...