Hiszpańska 339 w tej kategorii

Cuchifritos / Cochifrito

Cuchifritos to ogólne określenie na przekąski i dania – głównie z wieprzowiny – które są smażone. Rzecz typowa dla kuchni  portorykańskiej oraz diaspory latynoskiej w USA, ale wywodząca się jeszcze z Hiszpanii. ​Tutaj zwane także Cochifrito jest klasycznym daniem z kawałków wieprzowiny smażonych w oliwie z czosnkiem, podawanych na gorąco - to tradycja kontynuowana m.in. w okolicach Segowii.​ Stąd wzięła się też nazwa, która jest zbitką hiszpańskiego cochino ...

Arroz a la Cubana

Wbrew nazwie Arroz a la Cubana nie jest potrawą serwowaną na Kubie, ale w Hiszpanii, popularnym zwłaszcza na Wyspach Kanaryjskich. Składa się z ryżu  podlanego sosem pomidorowym, sadzonego jajka i smażonych platanów (ew. bananów nadających się do smażenia), chociaż bywają też niekanoniczne warianty bez platanów, a za to z kiełbasą. Według jednej z hipotez tłumaczącej nazwę, potrawę tę na Kubie jedli afrykańscy niewolnicy pracujący w cukrowniach, łącząc proste, ...

Tasajo / Tasajo de Res

W kuchni Ameryki Łacińskiej mianem Tasajo często określa się po prostu kawałki mięsa pociętego w paski. Taki jest zresztą źródłosłów tego określenie - w rdzennym południowoamerykańskim języku Keczua słowo T’asa oznaczało krojenie. W kuchni tradycyjnej są to jednak suszone i solone paski mięsa, dziś przede wszystkim wołowiny, a pełna nazwa skaładająca się z dwóch członów T’asa-yuq, razem oznaczać ma dosłownie „to, co zostało pokrojone i wysuszone”. ...

Klementynka

Klementynka (łac. Citrus × clementina) to najpopularniejszy gatunek Tangora, czyli skrzyżowania Mandarynki ze Słodką Pomarańczą. W tym przypadku w grę wchodziła odmiana Mandarynki Śródziemnomorskiej (łac. Citrus × deliciosa) zawierającej już 6 proc. genów Pomelo. Nowa odmiana powstała pod koniec XIX wieku w Misserghin w Algierii za sprawą misjonarza i ogrodnika, brata Clémenta Rodiera. Odkrył i rozpowszechnił nową odmianę w ogrodzie sierocińca, w którym pracował, a sam ...

Mojo

 Mojo (wym.: mo-ho) to tradycyjny sos i marynata używana w kuchni karaibskiej, która ma swoje korzenie na Wyspach Kanaryjskich. Nazwa nie pochodzi jednak z hiszpańskiego, ale od portugalskiego słowa molho, oznaczającego sos. Można go podzielić na dwie duże rodziny, w zależności od użytych składników: - zielone Mojo Verde bazujące m.in. na zielonej papryce, kolendrze i pietruszce dominuje na Wyspach Kanaryjskich i najczęściej podawane jest do ryb (przepis na filmie powyżej). - także w przypadku czerwonego Mojo Rojo podstawą jest papryka. Na wyspach kanaryjskich używa się lokalnej rosnącej na La Palmie odmiany zwanej Pimienta Picona lub Pimienta Palmera, a sam sos zwykle używa do mięs (przepis na filmie na dole). Istnieje też odmiana czerwonego sosu zwana Mojo Picón, która bazuje na ostrych papryczkach - picón oznacza po prostu pikantny. Tradycyjnie podaje się go do ziemniaków Papas Arrugadas oraz grillowanych mięs i ryb. Ze względu na masową emigrację mieszkańców Wysp Kanaryjskich do Ameryki Środkowej Mojo sporą karierę zrobił także na Karaibach, zarówno hiszpańskojęzycznych, jak i niehiszpańskojęzycznych. W przypadku tutejszego Mojo dokonano  jednak sporych modyfikacji:
- na Kubie tutejsze Mojo Criollo przygotowuje się na bazie czosnku oraz soku z gorzkiej pomarańczy. Jest używany m.in. do marynowania mięs przed pieczeniem (zwłaszcza prosiaka Lechón Asado), ale także jako dip do grillowanych mięs, chipsów z plantanów i smażonego manioku, a nawet pieczywa. Przygotowanie Mojo to często rodzinny rytuał, szczególnie przed Noche Buena (Wigilią), gdy całe rodziny spotykają się, żeby wycisnąć sok z setek kwaśnych pomarańczy i przygotować sos na świąteczną, podawaną kolejnego dnia wieprzowinę. Sos ten jest czasami nazywany zdrobnieniem Mojito, czyli tak jak popularny tu koktail.
- na Puerto Rico sos Mojo powszechnie używany jest jako marynata do pieczonego kurczaka oraz jako dip do smażonego manioku, a czasami łączony z Mofongo. Tutaj bardziej przypomina kanaryjski Mojo Verde do którego dodaje się jeszcze także mięty, ale również soku cytrynowego. Dużą rolę odgrywa także czosnek, który dominuje w wariancie zwanym Mojo de Ajo. Istnieje też popularna jego odmiana zwana Mojito Isleño. Ta lokalna wersja z miasta Salinas, gdzie używa się m.in. soku pomidorowego, oliwek i kaparów, podawana jest z owocami morza oraz rybami. ...

Ternera de Aliste

Ternera de Aliste to objęta ochroną regionalną hiszpańska cielęcina z regionu Aliste (prowincja Zamora). Certyfikat IGP otrzymała w 1999 roku i jest zazwyczaj produkowana przez drobnych rolników. Jedną ze sztandarowych potraw bazujących na tym mięsie jest Chuletón Alistano  czyli stek z antrykotu z Aliste podobny do bardziej znanego Chuletón de Ávila. W zależności od takich cech, jak wiek i pochodzenie można spotkać trzy rodzaje tego mięsa: - Ternera Lechal de Aliste  ze ...

Salchicha de Zaratán

Salchicha de Zaratán to tradycyjna świeża kiełbasa z hiszpańskiej miejscowości Zaratán (prowincja Valladolid, Kastylia i León). Przygotowuje się ją z chudej wieprzowiny, przypraw, soli i suszonej papryki. Jest ręcznie powlekana w naturalne jelita i podawana tuż po przygotowaniu, w charakterystycznych skręconych pętach. Zwyczaj jej produkcji i sprzedaży w Zaratán sięga początków XX wieku i był powiązany z okresem po Dniu Wszystkich Świętych (2 listopada). Wówczas rzeźn...

Carcamusa / Bomba Toledo (Gulasz wieprzowy/wołowy)

Carcamusa to hiszpański gulasz, który jest wizytówką Toledo. Najczęściej serwuje się go jako Tapa w barach, ale także jako samodzielne danie obiadowe. Danie powstało zresztą w barze Ludeña w Toledo w połowie XX wieku, a autorem jest José Ludeñę. Jego nazwa to gra słów: Carcas określający starszych panów, stałych bywalców baru i Musas czyli młodsze, atrakcyjne towarzyszki tychże gości. Inna wersja wskazuje na źródłosłów od słowa camush co w połączeniu z carne ...

Cochifrito

Cochifrito znane także jako Cuchifrito to przekąska podawana jako Tapa, szczególnie związane z Segowią, ale także regionami centralnej i północnej Hiszpanii. Jego nazwa pochodzi od łacińskich słów oznaczających gotowanie (cocho) oraz smażenie (frito), co odzwierciedla technikę przygotowania. Kawałki mięsa są jednocześnie gotowane i smażone w dużej ilości tłuszczu aż staną się chrupkie. Jest to więc rodzaj confitowania. W tym przypadku używa się młodej wieprzowin ...