Kuchnie 2829 w tej kategorii

Cou Farci (Kacze szyje nadziewane)

Cou Farci powstało nie jako przy okazji robienia Confit. Po przygotowaniu mięsa na tę gaskońską specjalność zwykle zostawało sporo kaczych resztek – takich jak szyje czy podroby – które warto z pożytkiem zutylizować. Przepis sięga bowiem średniowiecznej kuchni ubogich w której nic się nie mogło zmarnować. W XVIII wieku Cou Farci karierę zaczęło robić jednak na salonach - stało się daniem szlacheckim, szczególnie w Gaskonii, gdzie faszerowano je foie gras. Kryzys popularności nastał dopiero w połowie XX wieku. Danie wymagało zbyt wiele czasu i umiejętności, więc zaprzestano jego domowego wytwarzania. Dziś zazwyczaj kupuje się więc już gotowe, w puszce, chociaż miłośnicy tradycyjnej kuchni wciąż przyrządzają je w domu. Sposób przygotowania: Aby zrobić Cou Farci najpierw trzeba więc ostrożnie zdjąć skórę z kaczej szyi i wywrócić ją na drugą stronę. Następnie przygotowuje się farsz. Podroby i resztki mięsa sieka się i przyprawia solą oraz pieprzem. Do tego trzeba dodać też jajko, niedużą drobno posiekaną cebulę oraz kawałek bułki namoczonej w mleku. Dobrze wymieszanym farszem nadziewa się szyje i ją zaszywa. Później pozostałe jeszcze godzinne, albo i dłuższe duszenie jej w kaczym tłuszczu (tak jak Confit). Cou farci podaje się zarówno jako danie główne jak i przystawkę, na zimno pokrojoną w plastry. Można je kupić także już gotowe, w sklepie. ...

Marget du Canard (Pierś z kaczki z rusztu)

Marget du Canard to teoretycznie dość banalny przepis – krótko smażona pierś kaczki z rusztu. Zaskoczeniem może być fakt, że w gastronomii jest czymś dość nowym: w 1959 roku opracował go Andre Daguin, kucharz z Auch stolicy gaskońskiego departamentu Gers, czyli miejsca skąd pochodzą słynne francuskie kaczki. Wcześniej, do lat 50.–60. XX wieku piersi ptaków tuczonych na foie gras szły głównie do pieczenia całej kaczki albo na Confit. Nie traktowano ich jako osobnego ...

Foie Gras Mi-Cuit (Kacza wątróbka Mi-Cuit)

W Gaskonii kaczą wątróbkę bardzo często serwuje się na przystawkę. Nie tylko smażoną, czy też w postaci pasztetu, ale także jako tzw. Mi-Cuit, czyli na pół ugotowaną. Jest to produkt pośredni między świeżym Foie Gras (Cru), a całkowicie ugotowanym (Cuit), charakteryzujący się kremową, rozpływającą się teksturą i intensywnym, bogatym smakiem. W praktyce oznacza to, że środek wątróbki osiąga tylko umiarkowaną temperaturę (w okolicach 45–55 st. C, podczas gdy cuit dochodzi do 90–110 st. C), dzięki czemu tłuszcz się nie wytapia, a struktura pozostaje bardzo kremowa, zachowując lekką sprężystość. Historia tej techniki nie jest bardzo długa - zaczyna się dokładnie 10 lipca 1810 roku kiedy to francuski wynalazca Nicolas Appert opracował nową metodę konserwacji mięsa zwaną od jego nazwiska appertyzacją (poprzednika pasteryzacji). Polega na umieszczaniu żywność w hermetycznie zamkniętym pojemniku (np. ze szkła), który podgrzewa się do temperatury wrzenia (100 st. C) - ciepło zabija bakterie i mikroorganizmy, a hermetyczne zamknięcie uniemożliwia dostęp powietrza. W drugiej połowie XIX wieku pomysł ten na własne potrzeby zaadaptowali kucharze, którzy zaczęli eksperymentować z niższymi temperaturami appertyzacji, tak aby zachować kremową teksturę wątróbki. Pełna profesjonalizacja przepisu to już jednak wiek XX - wówczas w Larousse Gastronomique z 1938 roku pojawiła się definicja Foie Gras Mi-Cuit, która po II Wojnie Światowej stała się produktem coraz bardziej masowym dostępnym nie tylko w restauracjach, ale także sklepach. ...

Wina Pirenejów (południowy Sud-Ouest)

Region winny nazywany przez francuzów Sud-Ouest, jak sama nazwa wskazuje zalega południowo-zachodnią Francję. Nie ma przy tym zbyt silnych, wspólnych winnych tradycji. Ot po prostu kilka apelacji rozciągniętych między Bordeaux a Pirenejami (z małą przerwą na Armagnac). Poza słynnym czarnym winem Cahors, najciekawsze są te produkowane przez Gaskończyków, Basków i mieszkańców Bearn tuż o podnóża Pirenejów. Irouleguy AOC Wszystko zaczęło się w VIII wieku od Rolanda, ...

Sagarnoa (Cidre Basque / Sidra del País Vasco)

Tradycje wytwarzania cydru w Kraju Basków sięgają jeszcze średniowiecza. Wówczas tutejszą Sagarnoa - co należy tłumaczyć po prosty jako wino jabłkowe - rozsławiali w całej Europie pielgrzymi, którzy przemierzali Baskonię w drodze do Santiago de Compostella. Przez wieki znaczna część starych sadów, z miejscowymi odmianami jabłek, zniknęła (szczególnie ta po francuskiej stronie Baskonii). W ostatnich latach tradycje jabłecznika jednak odradzają się za sprawą tutejszych ...

Gastanberra (Gastanbere)

Gastanberra to podobny do Bryndzy, świeży ser owczy. Wytwarzają go baskijscy i bearneńscy górale z Pirenejów. Wcześniej specjalizowali się wyłącznie w serach półtwardych - takich jak Ossau-Iraty Brebis Pyrenees – teraz sery świeże zdobywają jednak coraz większą popularność.

Matocq

Matocq to produkowany w Pirenejach (w miejscowości Asson) bearneński ser bazujący zarówno na mleku owczym (Brebis) jak i krowim (Vache). Podobnie do większości tutejszych produktów rodziny Ossau-Iraty Brebis Pyrenees jest to półtwardy ser o dość łagodnej konsystencji – dojżewa od 4 do 8 miesięcy.

Erhaki

Erhaki to jeden z pirenejskich serów owczych wzorowanych na Ossau-Iraty Brebis Pyrenees. Podobnie jak on (a w przeciwieństwie do Etorki) bazuje na mleku niepasteryzowanym.

Etorki

Etorki to ser dość podobny do słynnego Ossau-Iraty Brebis Pyrenees, nie jest on jednak robiony na bazie mleka surowego, ale pasteryzowanego i nie jest objęty ochroną regionalną AOC. W gruncie rzeczy jest bowiem przemysłowa wersja baskijskiego specjału, stworzoną w latach 70. Od Ossau-Iraty różni się też okresem dojrzewania – do 8 tygodni – i co się z tym wiąże, konsystencją – Etroki jest dużo bardziej kremowy. Podobne sery to m.in. Prince de Navarre, Prince de Claver...

Ossau-Iraty Brebis (Ardi Gasna) Pyrenees

Owcze sery z Pirenejów w ostatnich latach zrobiły we Francji furorę. Nic więc dziwnego że Ossau-Iraty został objęty systemem ochrony regionalnej produktów AOC (Brebis i Ardi Gasna to te same słowo – owca – po francusku oraz baskijsku). Problem tego sera polega jednak na tym, że doliny od których przyjął nazwy leżą i w Baskonii i w Bearn. Co więcej owoce, które dają mleko do jego produkcji to również rasa baskijsko-bearneńska. Takie rozdwojenie regionu serowego ...