Francuska 362 w tej kategorii

Rissole / Rzules / Rissóis

Nazwa Rissole wywodzi się od francuskiego słowa rissoler co znaczy rumienić. Nawiązuje w ten sposób do koloru jakie te popularne w całej Francji krokiety/paszteciki (ziemniaczne lub z mąki) przybierają podczas smażenia. Francuzi przygotowują je w wersji "na słono" nadziewane siekanym mięsem lub rybą lub na słodko z owocami i pieczą lub smażą w głębokim tłuszczu. Warianty zależą od regionu z którego pochodzi przepis na tę przekąskę, której historia sięgać ma średniowiecza (ponoć co najmniej XII wieku):
  • Na północy w Picardii i Lotaryngii można spotkać Rissoles z mieszanką mięsa wieprzowego i wołowego, cebuli i ziół, często jako tanie potrawy wykorzystujące resztki z Pot-au-Feu.
  • Na południowym-wschodzie w Sabaudii i Delfinacie to z jednej strony mięsne paszteciki (czy raczej smażone na chrupko pierogi - takie jak na filmie), a z drugiej strony słodkie przekąski określane lokalną nazwą Rzules. Te wypieki z ciasta francuskiego, które pojawiły się w XVIII wieku, nadziewane są owocami takimi jak gruszki, pigwy lub jabłka. Dziś do faszerowania zazwyczaj używa się podduszonych owoców czyli tzw. Compotée de Fruits lub konfitur
Chociaż w krajach Europy leżących na wschód od Francji Rissole nie są szerzej znane, to sporą popularność zdobyły w wielu zakątkach świata. Przyczynie się do tego m.in. Brytyjczycy, którzy zaadaptowali przepis do swojej kuchni i wyeksportowali do kolonii:
  • sami Anglicy przygotowuję je w formie mielonych kotletów do mięsa poza przyprawami i cebulą dodając także tartą marchew
  • w Walii, gdzie traktowane są jako bardzo tradycyjna przekąska, to panierowane lub zawinięte w ciasto kotleciki/krokieciki z mielonego mięsa (zazwyczaj peklowanej wołowiny) wymieszanego z tłuczonymi ziemniakami oraz siekaną cebulę, po czym smażone w głębokim tłuszczu i podawane z frytkami.
  • Rissole podobne do walijskich można spotkać takze Irlandii, gdzie w farszu dominują jednak ziemniaki.
  • Australii do farszu dodaje się za to tartą bułkę i całość grilluje lub smaży bez panierki tak jak hamburgery.
  • podobnie robi się na Nowej Zelandii, gdzie używa się także siekanej cebuli.
Danie to zaadaptowali także  Portuglaczycy, którzy używają nazwy Rissóis, a swoje krokiety nadziewają Bacalao, czyli suszonym mięsem dorsza lub owocami morza. Także oni rozprzestrzenili przepis po świecie:
  • Rissóis trafiły m.in do Brazylii, gdzie faszeruje się je także serem, sercem palmy i kukurydzą, a jako ich odmianę traktuje się ziemniaczane Papa Rellena
  • Portugalczycy sprowadzili przepis do swojej indyjskiej kolonii w Goa, gdzie można spotkać Tissóis de Camarão wypełnione przyprawioną mieszanką krewetek (na filmie poniżej)
Risoles lub prostu Risol znaleźć można nawet w Indonezji. Tutejsza wersja jest uderzająco podobna do polskich Krokietów - w niewielkie naleśniki zawija się dobrze doprawioną mieszankę z siekanych jajek, czasem mięsa (np. kurczaka) i pokrojonych w kostkę warzyw, po czym panieruje w mące, jajku i bułce tartej oraz smaży. ...

Quatre Epices (Przyprawa cztery smaki)

Quatre Epices to mieszanka przypraw wywodząca się z Bliskiego Wschodu, ale upowszechniona we Francji. W klasycznej wersji opiera się na czterech składnikach: pieprzu (białym ewentualnie czarnym albo ich mieszance), goździkach, gałce muszkatułowej oraz imbirze. Zazwyczaj największą część stanowi pieprz, który niekiedy zastępuje się lub uzupełnia zielem angielskim. Również można wykluczyć imbir zastępując go łagodniejszym cynamonem. We Francji mieszanki tej używa się ...

Navarin (Gulasz jagnięcy)

Francuski gulasz z jagnięciny Navarin mylnie kojarzy się ze słynną bitwą pod Nawarino z 1827 roku, gdzie w czasie wojny o niepodległość Grecji połączone siły Wielkiej Brytanii, Francji i Rosji rozbiły flotę Imperium Ottomańskiego. Rzeczywisty źródłosłów nazwy wiąże się z francuskim słowem navet, czyli rzepa która tradycyjnie była dodawana do potrawy. Dziś poza nazwą nie pozostało po niej śladu. Historia tego gulaszu zaczyna się zresztą od dania, które w ...

Coulis

Coulis to słowo pochodzące od starofrancuskiego coleïs i oznacza czasownik przecedzać. Stąd w średniowieczu i wczesnej nowożytności w gastronomii francuskiej oznaczał przede wszystkim odcedzony, gęsty wywar z mięsa – soki z pieczeni, intensywny bulion. Podobnie było w kuchni angielskiej, gdzie funkcjonowała forma Cullis na określenie właśnie takiego zagęszczonego, przecedzonego sosu mięsnego. Z czasem termin przesunął się z mięsa na inne składniki: zaczęto tak ...

Consommé

 Consommé to rodzaj czystego i chudego bulionu, przygotowywanego na bazie wywaru warzywnego. Robi się go dodając chude mięso (np. polędwicę), pomidory, ubite białko z jajka oraz Mirepoix. W czasie długiego gotowania na wolnym ogniu wszystkie „nieczystości” rosołu są wydobywane na powierzchnię zupy za sprawą kwasu zawartego w pomidorach, a później wiązane przez proteiny zawarte w jajku. Po odcedzeniu płynu trzeba jeszcze tylko zdjąć oczka tłuszczu. Jest to jedna z najbardziej pracochłonnych i najdroższych zup. Mimo swojego wyrafinowania Consommé wywodzi się z francuskiej tradycji bulionów, które od późnego średniowiecza ewoluowały z chłopskiej Soupe Trempée, czyli kromki chleba zalanej wywarem (tradycja ta pozostała w Zupie cebulowej). Dopiero wraz z rozwojem kuchni dworskiej w XVII wieku różne typy wywarów trafiające „na stoły królewskie” takie jak Potages, Veloutés, Crèmes i właśnie Consommés jako bulion "doprowadzony do pełni" – bardzo skoncentrowany, czysty, przeciwstawiony prostemu, mętnemu wywarowi chłopskiemu. Na to też wskazuje sama nazwa:  consommé to po rzeczownik utworzony z francuskiego imiesłowu przeszłego czasownika consommer, w dawnym znaczeniu: „doprowadzić coś do końca, do pełni, do doskonałości”. W tym czasie kucharze zaczęli więc systematycznie dopracowywać technikę klarowania bulionów: powolne gotowanie, odtłuszczanie, coraz bardziej wyrafinowane filtrowanie. W 1651 burgundzki mistrz kuchni François Pierre de La Varenne, w swojej Le Cuisinier François, opisuje sztukę klarowania bulionu, kładąc fundament pod późniejsze rozumienie Consommé. W XVIII i XIX wieku Carême i później Escoffier dopracowują tę technikę – wprowadzili m.in. klarowanie białkiem jaja – z Consommé tworząc symbol haute cuisine, podawany w restauracjach i na dworach jako elegancką zupę. Dziś we francuskiej gastronomii funkcjonuje jako kwintesencja tradycji bulionu: z jednej strony danie samo w sobie, z drugiej – kluczowa baza do bardziej złożonych zup i sosów. Uchodzi też za techniczny sprawdzian dla kucharzy, bo wymaga opanowania powolnej ekstrakcji smaku i wzorcowego klarowania, które pozostaje jednym z „gestów założycielskich” francuskiej kuchni klasycznej. Poza klasycznym funkcjonuje również Consommé Amiral, przygotowywane na bazie ryb oraz Consommé Diane, do którego używa się dziczyzny. Dziś Consomme serwuje się przed posiłkiem na rozbudzenie apetytu, niekiedy zaprawiając go łyżką Sherry i żółtkiem jajka. ...

Bœuf a la Mode (Sztuka mięs)

Tłumacząc wprost Bœuf a la Mode oznacza „wołowina na sposób”. Jest to jednak po prostu rodzaj francuskiej potrawki znanej w Polsce jako Sztuka mięs. W ten sposób przygotowywano i dalej przygotowywuje się twardsze, a dawniej także tłustsze, kawałki wołowin. To jeden z najstarszych klasycznych francuskich tzw. pot roastów – mięs wolno duszonych  w winie z warzywami, znana już w XVII wieku i mocno związana z Paryżem. Za autora przepisu uważa się François Pierre'a de ...

Marc

Kiedy późnią jesienią winiarze kończyli swoją pracę a wino już dobrze fermentowało, do winnic zaglądali bouilleurs de cru, czyli obwoźni gorzelnicy. Za niewielkie pieniądze na zlecenie przerabiali lekko już naprocentowane wytłoki wingornowe zwane genes. Ich kolumny rektyfikacyjne zwane alembic pracowały w systemie ciągłym i tak właśnie do dziś powstaje Marc Egrappe, czyli wódka z wytłoków, czyli francuski odpowiednik Grappy (najwyżej ceniony jest ten pochodzący z ...

Mousseline

Francuskie Mousseline ma wiele znaczeń. Tak określa się m.in. farsz przygotowywany z mielonego mięsa drobiowego (ew. dziczyzny), creme freche oraz ubitych białek a także dania nadziewane takim farszem. Istotą jest tu źródłosłów mousseline, czyli muślin - delikatna tkanina importowana ze środkowego wschodu. Taką delikatną teksturę mają też dania określane tę nazwą. Stąd użycie creme freche i stąd też popularna w Polsce nazwa mus, która pierwotnie określał ...

Sauce Veloute (Sos Aksamitny)

Sauce Veloute czy też Sos Aksamitny to jeden z najstarszych francuskich sosów. To on był podstawą do stworzenia bechamelu – w sosie aksamitnym zasmażkę z masła i mąki nie rozrabiało się jednak mlekiem, ale bulionem. Jego nazwa pochodzi zresztą od francuskiego velouté czyli „aksamitny", co odnosi się do gładkiej tekstury sosu z jasnego wywaru i zasmażki. Pierwsze formy velouté pojawiają się w połowie XVII wieku u François Pierre'a de La Varenne'a, kucharza markiza ...

Sauce Gribiche

Sauce Gribiche jest to rodzaj francuskiego sosu majonezowego, bazującego jednak na jajku gotowanym na twardo. Jego smak jest wzbogacony przez różne dodatki, takie jak korniszony, kapary, zioła, a nawet warzywne krojone w julienne. Dla wielu to właśnie te dodatki stanowią o jego istocie i często po prostu łączą je ze zwykłym majonezem. W istocie Gribiche włącza się w długą tradycję francuskich zimnych sosów na bazie oleju, octu winnego, ziół i korniszonów, takich jak np. ...