Francuska 362 w tej kategorii

Farinata / Socca / Cecina (Placek z mąki z ciecierzycy)

Riwiera Francuska oraz Liguryjska rozciągająca się po włoskiej stronie granicy są niemal jednym regionem, który kiedyś podzieliła polityka. O dawnej wspólnej przeszłości najlepiej świadczy wiele tradycji kulinarnych oraz przepisów, które można spotkać na całym tym odcinku wybrzeża Morza Śródziemnego. Z Włochami bardzo wiele wspólnego ma przede wszyskim kuchnia Nicei, o którą przez wieki obie strony toczyły walki. Jednym z klasyków są placki z mąki z ciecierzycy po ...

Bianchetti / Gianchetti / Nonnat / Neonata / Poutine

Włoskie Bianchetti  (niekiedy można spotkać też nazwę Gianchetti), nicejskie Poutine, czy też prowansalskie Nonnat to wspólna nazwa narybku łowionego głównie na  francuskiej i ligurisjkiej Riwierze, ale także wzdłuż całego, włoskiego wybrzeża Morza Śródziemnego (przyjmując tu różne określenia, o czym niżej). Ostatnia z wymienionych nazwa nawiązuje do "nowonarodzenia" rybek, co słychać też w sycylijskim określeniu Neonata. Zwykle są to malutkie sardynki lub ...

Anchoïade (Pasta z anchovis)

Anchoïade to tradycyjna prowansalska pasta lub sos przygotowywany na bazie anchovis, od którego wziął nazwę oraz czosnku, oliwy, a niekiedy też kaparów (niekiedy doprawia się ją także ziołami prowansalskimi). Ma intensywny, słony smak. Tradycyjny przepis na Anchoïade sięga co najmniej z końca XIX wieku - pierwsza wersja tego sosu pojawia się w książce Cuisinière Provençale francuskiego szefa kuchni Jean-Baptiste Reboul. Można używać jej do smarowanie pieczywa, ale ...

Pissalat (Pasta rybna)

Nazwa Pissalat to efekt połączenia słów peis w oksytańskim oznaczającego rybę oraz salat wskazującego, że mamy tu do czynienia z soloną rybą. Na jej bazie powstaje ta właśnie bardzo tradycyjna prowansalska pasta rybna - pierwsze wzmianki o Il Pisalat de Nizza pochodzą z XVI wieku. Nicea jest bowiem jej matecznikiem, chociaż rzecz jasna wskazuje się na śródziemnomorski pierwowzory m.in. w postaci antycznego, rzymskiego sosu Garum. Również tu mamy do czynienia z procesem ...

Pissaladière (Placek z karmelizowaną cebulą, anchois i oliwkami)

 Pissaladière to tradycyjne prowansalskie danie - rodzaj placka drożdżowego, przypominającego Pizzę, ale bez pomidorowego sosu i sera. Jego charakterystycznymi dodatkami są za to karmelizowana cebula, czarne oliwki oraz  anchois, które nadają wyrazisty, słony smak. Jest charakterystyczny dla regionu Nicei, ale jako źródło przepisu niektóre źródła wskazują Genuę - pierwowzorem ma być Piscialandrea placek popularny w Ligurii już w XVI wieku. Inny wariant to ten, że na ...

Chaussée aux Moines

Wbrew nazwie i etykiecie Chaussée aux Moines nie jest tradycyjnym produktem klasztornym. Ten półtwardy francuski ser o grubej skórce i delikatnym miąższu, został opracowany przez rodzinną firmę mleczarską Célia działającą w Mayenne nad Loarą. Nazwa wywodzi się od szlaku Chaussée aux Moines wiodącego do pobliskiego klasztoru Benedyktynów Saint-Clément. Jego historia jest więc krótka - sięga 1983 roku - a w 2006 roku rodzinna serowarnia została przejęta przez czoło...

Casserole

Casserole to naczynie do zapiekania oraz powstająca w nim zapiekana szczególnie popularna w Ameryce, swoje korzenie ma jednak w Europie. Nazwa ma się ponoć wywodzi o starogreckiego słowa kyathos (κύαθος), określające rodzaj chochli przypominającej współczesną filiżankę. Nazwa ta z czasem uległa latynizacji zmieniając się w cattia, aby na południu Francji, w Prowansji, zmienić się w oksytańskie słowo cassa oznaczające już rodzaj patelni. Stąd niedaleko było już ...

Pâtes d’Alsace

Pâtes d'Alsace to najpopularniejszy francuski makaron - stanowi połowę całkowitej, krajowej produkcji makaronu jajecznego. Istotną cechą pasty wywodzącej się z Alzacji jest bowiem fakt, że mimo użycia mąki z pszenicy durum - tak jak to się robi we Włoszech - dodawane są do niej jeszcze jajka. Od początku była to podstawowa różnica obu makaronów - pierwszy odnotowany przepis na jajeczny Pâtes d'Alsace zapisany jest w książce kucharskiej z połowy XVII wieku autorstwa ...

Péla / Tartiflette / Croziflette / Morbiflette (Zapiekanka z sera i ziemniaków)

Péla to klasyczna alpejska tradycja, czyli zapiekanka serowa z dodatkiem ziemniaków. Jest specjalnością francuskiej Sabaudii, gdzie znaleźć można zresztą też podobny ziemniaczany przepis na Gratin Savoyard. Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa patella oznaczającego patelnie. To właśnie bowiem duża żeliwna patelnia z długą rączką jest kluczem do przygotowania dania - najpierw obsmaża się na niej ziemniaki, po czym dodaje cebulę, a na końcu ser, koniecznie Reblochon. Całość tradycyjnie była zapiekana w palenisku, stąd potrzebny był długi uchwyt (we Francji jest to metoda dość uniwersalna - w ten sam sposób w Owernii przygotowuje się Truffade). Dziś przepis ten jest już jednak nieco passe, zwłaszcza gdy w latach 80' z tutejszego menu zaczęła ją wypierać Tartiflette, czyli bogatsza konkurentka i następczyni Péli. Pierwsze wzmianki na temat tego dania pochodzą z wydanej w 1705 roku książki Le Cuisinier Royal et Bourgeois, była to jednak receptura znacznie bliższa Péli, także w sposobie przygotowani z użyciem patelni. Według słownika kulinarnego Christiana Millaua nowoczesna Tartiflette to jednak receptura producentów Reblochonu (l'Union Interprofessionnelle du Reblochon), którzy chcieli zwiększyć sprzedaż swojego sera. Pod koniec XX wieku najpierw stała się popularnym daniem tutejszych ośrodków narciarskich - jako rodzaj zapiekanki do wspólnego jedzenia - a sami narciarze upowszechnili ją w całej Francji, a nawet zagranicą. Nazwę swoją wywodzi o tartifles, sabaudzkiego określenia na ziemniaki. W jej przypadku nie używa się patelni, ale żaroodpornego naczynia (tradycyjne ceramicznego) i całość zapieka się w piecu. Różnicą jest też dodatek boczku, który pojawił się już we wspomnianym przepisie z 1705 roku. Tartiflette ma nawet swoje warianty jak np. Croziflette, w którym zamiast ziemniaków dodaje się miejscowego przypominającego łazanki makaronu Crozets. Jest też Morbiflette - to wariant dania z sąsiedniego Franche-Comte, gdzie Reblochon został zastąpiony miejscowym Morbierem. Samo Tartiflette w 2004 roku otrzymało przy tym certyfikat Red Label, który wskazuje, że oryginalna wersja może być przygotowywana wyłącznie z Reblochonen, który musi też stanowić co najmniej 20 proc. masy dania. Poniżej przepis na klasyczny Tartiflette.

Składniki:

- 1 kg ziemniaków ugotowanych w osolonej wodzie i ostudzonych (można je zastąpić opakowaniem (500 gr) ugotowanych Crozets, wówczas będziemy mieć Croziflette) - duży krążek dojrzałego Reblochona (można go zastąpić pół kg Morbiera, wówczas będzie mieć Morbiflette) - 200 gr boczku pokrojonego w paski - 2 cebule posiekanej w półplasterki - ząbek czosnku - 2 łyżki oleju Do przepisu najlepsze jest okrągłe naczynie do zapiekania o średnicy nieco tylko większej niż sam Reblochone, czyli ok. 15 - 20 cm, na tyle wysokie aby pomieściło wszystkie składniki ...

Potée Savoyarde (Garnek Sabaudzki)

We Francji wiele regionów ma swoje Potée, czyli wieloskładnikowe danie jednogarnkowe (potée to tradycyjny gliniany garnek w którym całą potrawa była przygotowywana). Najbardziej znany jest lotaryński Potée Lorraine, a do kategorii tego rodzaju dań należy też m.in. słynna gaskońsko-bearneńska  Garbure, a przede wszystkim Pot au feu. Swoją wersję "kociołka" mają także sabaudczycy w postaci Potée Savoyarde. Podobnie jak w Lotaryngii trafia tu zestaw jesiennych warzyw - ...