Można powiedzieć, że Ciambotta to przyrodnia siostra Caponaty, tyle że nie wywodząca się z Sycylii, ale z południa włoskiego buta. Obie mają bardzo podobny skład – bazą jest bakłażan – ale w przypadku dania kontynentalnego równie ważną rolę odgrywa cukinia. Charakterystyczny jest także dodatek ziemniaków.
Włoskie źródła podkreślają, że Ciambotta to „stufato di verdure estive” – letnie duszone warzywa – nie wynalazek pojedynczego miasta, lecz cała tradycja chłopskiej kuchni południa: sposób na wykorzystanie dostępnych w obfitości sezonowych warzyw. Podobnie jak Caponata czy Peperonata, Ciambotta powstała jako potrawa cucina povera – przy garnku spotykała się zawartość przydomowego ogrodu, pola i targu, przetwarzana w jedno sycące danie na kilka dni.
W zależności od regionu danie ma wiele lokalnych nazw. Określenia Ciambotta lub Ciambrotta używa się njczęściej na południu, w Kalabrii, podobnie jak Ciammotta, które obowiązuje też w Basilicacie. W Kampanii, a także dalej na północ w Lacjum, funkcjonuje Cianfotta i Ciambotta, a w sąsiedniej Abruzji – Ciabotta.
W całych południowych Włoszech, istnieją też liczne lokalne jej wariacje:
- Cianfotta Salernitana to najbardziej klasyczny przepis spotkać można na „obcasie włoskiego buta” w Salerno (),
- Ciambotta Lucana to specjał Basilicaty, do której dodaje się tutejszej kiełbasy Lucanica, co odzwierciedla pastersko-mięsny charakter kuchni regionu
- Ciambotta Pugliese z Apulii przygotowywana jest z rybami oraz owocami morza
- Cianfotta Napoletana zawiera wołowinę
- Cianfotta Ventotenese z wyspy o tej nazwie może zawierać szparagi, karczochy, fasolę oraz zielony groszek – to bardziej wiosenna odmiana dania
- Ciambotta Beneventana z Benewentu zawiera zieloną fasolkę oraz liście buraka
- jest też Ciambottella z Grottaminarda, swego rodzaju konserwowa wersja Ciambotty – podobnie jak w przypadku Caponaty i Caponatiny
Włoskie przewodniki umieszczają Ciambottę w szerszej kategorii minestre – dań „pomiędzy” zupą a gulaszem, które mogą być pierwszym daniem, dodatkiem lub daniem głównym, zależnie od konsystencji i dodatków. Często nazywa się ją „włoskim Ratatouille„, z zastrzeżeniem, że w odróżnieniu od klasycznego francuskiego odpowiednika niemal zawsze pojawiają się ziemniaki, a proporcje warzyw kształtowane są przez lokalny terroir. Dziś Ciambotta funkcjonuje jednocześnie jako comfort food w domach i element oferty agriturismo oraz trattorii, gdzie często podkreśla się lokalny charakter użytych warzyw – symbol prostoty i sezonowości południowej kuchni, który dzięki wegetariańskiemu, a często wegańskiemu charakterowi, idealnie wpisał się też w dzisiejsze trendy kulinarne.
Składniki:
– cukinia pokrojona w kostkę
– bakłażan pokrojone w kostkę
– papryka wypestkowane i pokrojona na małe kawałki
– 2 ziemniaki pokrojone w kostkę
– 2 duże pomidory pokrojone w kostkę
– cebula drobno pokrojona
– 2 ząbki czosnku drobno posiekane
– łyżeczka oregano
– kilka porwanych liści bazylii
– 3 łyżki oliwy
Przygotowanie:
- W rondlu rozgrzać 3 łyżki oliwy i lekko zrumienić na niej cebulę z czosnkiem.
- Doprawić solą, dodać pozostałe warzywa zalać szklanką wody i dusić około pół godziny pod przykryciem.
- Zdjąć przykrywkę i dusić jeszcze kwadrans.
- Około 5 minut przed końcem gotowania dodać oregano, a na sam koniec jeszcze bazylię
