Francuska 362 w tej kategorii

Fricassée de Poulet (Potrawka z kurczaka w śmietanie)

Fricassée to jedno z najstarszych i najbardziej kanonicznych dań i technik stosowanych w kuchni francuskiej: jasna potrawka z kawałków mięsa, duszona w delikatnym, kremowym sosie. Słownik gastronomiczny Larousse definiuje go jako ragoût z białego mięsa (drób, cielęcina) krojonego w kawałki, podsmażanego bez mocnego zrumienienia, a następnie duszonego w fond blanc i wiązanego śmietaną. Według Dictionnaire de l’Académie Française pojęcie to sięga XV wieku i pierwotnie oznaczało po prostu ragoût z mięsa, a dopiero później zawężone do „białej” wersji. Etymologicznie Larousse i Littré prowadzą słowo do czasownika fricasser, zbudowanego z frire (smażyć) i casser (łamać, dzielić), więc kucharz ma je smażyć pokrojone na kawałki, a nie wielką pieczeń, co w późnym średniowieczu i na początku ery nowożytnej było standardem. Do XVII wieku nie było jednak żadnego kanonicznego przepisu. Słynny ówczesny kucharz François Pierre de La Varenne jako Fricassée wymienia  najróżniejsze produkty – od wątróbki cielęcej po szparagi – nadmieniające że jest to „bardzo powszechny sposób przygotowania potrawy, ale uważany za mało wyszukany”. Dopiero później technika ta została „uszlachetniona” i zawężona do jasnych potrawek z drobiu i cielęciny, zagęszczanych śmietanką, ozdobionych małymi pieczarkami i cebulkami – czyli dokładnie tego, co dziś Francuzi nazywają Fricassée de Volaille à l’Ancienne. Część ekspertów do tej szerokiej rodziny zalicza też podopbnie przygotowany cielęcy Blanquette de Veau. Z kolei najbardziej popularny Fricassée de Poulet na bazie kurczaka to przepis który ma wiele regionalnych wariantów takich jak:
  • Fricassée de Poulet à la Normande / Vallée d’Auge: normandzki kurczak duszony jest w maśle z boczkiem, marchewką, cebulą, po czym flambirowany calvadosem, podlewany cydrem i wywarem drobiowym, a na końcu wiązany gęstą śmietaną.
  • Fricassée de Poulet à l’Angevine: bazuje na klasycznym połączeniu kurczaka, pieczarek i śmietanki, z dodatkiem lokalnego białe wino z okolic Angers jako kluczowego płynu do duszenia.
  • Fricassée de Poulet de Bresse: tu kluczem jest mięso  hodowanych w prowincji Bresse kurczaków, najwyżej cenionych w całym kraju. Regionalne warianty przy zachowaniu klasycznego modelu przygotowania wykorzystują akcent czosnkowy, tak jak w przypadku Fricassée de Poulet de Bresse à l’ail
Z kolei w Alzacji swego rodzaju odmianą Fricassée de Poulet jest tutejszy Poulet au Riesling Z czasem termin zaczął też rozciągać się na ryby, skorupiaki i warzywa – stąd Fricassée de Champignons z pieczarek – a jednocześnie ulegać „rozmyciu” semantycznemu: z Fricassée powstał ludowe Fricot. Poza Francją określenie to zostało przejęte w m.in. w Belgii gdzie Fricassée może oznaczać jednak jajko z boczkiem, a także w Hiszpanii jako Fricasé gdzie sos jest już jednak zupełnie inny, bo zamiast na białym, bazuje na czerwonym winie i pomija śmietanę. Wraz z Hiszpanami jako bardzo rozbudowana potrawa dotarł nawet na Kubę gdzie popularny jest Fricasé de Pollo. Potrawa powędrowała zresztą także na wschód. W Polsce przekształciła się jednak w określenie frykas, używane w odniesieniu do czegoś wyjątkowo smacznego i wymyślnego - język przejął więc wartość, ale niekoniecznie cały techniczny sens dania. Najbardziej wierny oryginałowi pozostał rosyjskie Фрикасе - tu oznacza właśnie białą potrawkę z mięsa i sosu śmietanowego. Poniżej klasyczny przepis na Fricassée de Poulet stosowany w Bresse

Składniki:

- dobry kurczak  z wolnego chowu, podzielony na osiem części - 250 ml białego chardonay - 100 gr małych cebulek - 250 gr małych pieczarek - pół litra śmietany kremówki - 60 gr masła - łyżka cukru

Przygotowanie:

  • Kurczaka obsmażyć na patelni ze wszystkich stron na połowie masła (można to robić porcjami).
  • Mięso przełożyć do rondla, posolić i popieprzyć, zalać winem i pół litra wody. Dusić pod przykryciem około 20 minut.
  • W tym czasie na pozostałym maśle obsmażyć na małym ogniu pieczarki i obraną z łupin ale nie pokrojoną cebulę. Tuż przed końcem smażenia posypać cukrem.
  • Kurczaka wyjąć z garnka. Sos zredukować o połowę, dodać śmietanę i jeszcze raz zredukować.
  • Do rondla z sosem dodać pieczarki i cebulę, dusić 5 minut. Dodać kurczaka i jeszcze podgotować 2 minuty.
Kurczaka w Bresse serwuje się z zapiekanką ziemniaczaną Gratin de Dauphinois. ...

Cervelas de Lyon

Tę kiełbasą do Lyonu przywieźli włoscy kupcy i bankierzy, którzy przenieśli się tu z Florencji (bo właśnie stolica Toskanii jest ojczyzną Cervelas). Jej nazwa wywodzi się od słowa mózg (cervelle), który kiedyś był istotnym składnikiem tej kiełbasy. Dziś nad Rodanem Cervelas de Lyon przygotowuje się ją z łopatki i boczku w proporcjach trzy do jednego. Przed zmieleniem mięso jest przyprawiane solą, pieprzem, gałką muszkatułową oraz cukrem i maceruje się dwa dni. ...

Jesus

Jak sama nazwa Jesus wskazuje to kiełabasa przeznaczona na Boże Narodzenie. Jej sposób przygotowywania jest prawie taki sam jak Saucisson de Lyon - inna jej nazwa to Jesus de Lyon. Różnica tkwi w tym, że jest ona dużo grubsza i ma dość nieregularny kształt, co nadaje je rustykalnego charakteru. Podobnie jak wywodzącą się z Franche-Comte Saucisse de Morteau również ją spożywa się nie tylko na zimno ale również dusząc w winie. Zobacz również Rosette

Rosette

Rosette czy też Rosette de Lyon to odmiana Saucisson de Lyon, tyle że nieco większa i gruboziarnista – przez co nieco dłużej się ją suszy i ma bardziej wyrazisty smak. Jeśli chodzi o kiełbasy z Lyonu, rekordzistką pod tym względem jest jednak Jesus. Jej nazwa ma dwa możliwe źródła: pierwsze wskazuje na różowawy kolor jelita wieprzowego, w które nadziewane jest mięso, drugie – bardziej prozaiczne – na anatomiczne położenie tego jelita, które po francusku nazywa się ...

Saucisson de Lyon

Saucisson de Lyon to jedna z najbardziej znanych wędlin produkowanych w dolinie Rodanu i jedyna kiełbasa we Francji, która oficjalnie może nosić oznaczenie „de Lyon". Co ciekawe, żeby powstała dobra kiełbasa z Lyonu, nie używa się delikatnego mięsa prosiaków, ale starszych świń – mięso jest wtedy jędrne i nie zawiera dużo wody. Wybiera się łopatkę i szynkę oraz boczek – zawartość tłuszczu tej kiełbasy to maksymalnie 25 proc. – kroi się w grubą kostkę, a ...

Pélardon

Pélardon, jeden z najbardziej znanych francuskich serów kozich, wytwarza się  w łańcuchu górskim Sewenny leżącym we wschodniej cześci Masywu Centralnego (na pograniczu regionów: Alpy-Rodan oraz Langwedocja-Roussillon) - niekiefy używa się nazwy Pélardon de Cevennes. Produkowny jest z surowego mleka i dojrzewa około miesiąca, kiedy to pokrywa się niebieską pleśnią i nabiera łagodnego smaku. Wspominał o nim już ponoć Pliniusz Starszy w swojej Historii Naturalnej, ...

Absynt

Absynt, najpierw zwany Zieloną Wróżką, a później Zielonym Demonem swoją historię zaczął w Szwajcarii jeszcze w XVIII wieku. Recepturę opracował Pierre Ordinaire, francuskie lekarz z Franche-Comte, który wyemigrował właśnie w Alpy. Jego przepis na leczniczą nalewkę przejęły najpierw siostry Henriod, a później major Dubied. Biznes na poważnie zaczął jednak rozkręcać jego zięć Henri-Louis Pernod. On też, po wprowadzenia wysokich ceł przez cesarza Napoleona, ...

Wino Jury

Jura szczyt swoich możliwości winiarskich osiągnęła w drugiej połowie XIX wieku, przed wybuchem epidemii filoksery kiedy działał tu ojciec współczesnej enologii Ludwik Pasteur (do dziś produkuje się wino z jego winnicy). Dziś poza Francją są one mało znane, a jednak kilka wyjątkowych trunków tego regionu zasługuje na szczególną uwagę. Najsłynniejsze jest Vin Jaune, czyli żółte wino. Tłoczy się je lokalnej odmiany winogron Savigny – centrum ich uprawy to Appela...

Poulet aux Morilles (Kurczak ze smardzami)

Poulet aux Morilles czyli kurczaka ze smardzami to kwintesencją kuchni Franche-Comte. Nie chodzi jednak o same smardze, od których roi się w tutejszych lasach. Drugim kluczowym elementem jest mięso słynnego kurczaka z Bresse (dawniej używano w przepisie pulardy), a trzecim słynne żółte wino z Jury - stąd dłuższa nazwa potrawy to Poulet au Vin Jaune et aux Morilles. W podobny sposób alkohol przygotowują wyłącznie Hiszpanie z regionu Jereze. Jego kilkuletnie leżakowanie w dębowych beczkach nadaje mu trudny do podrobienia smak, a samo wino jest trudne do kupienia i drogie - w warunkach polskich najłatwiej zastąpić je Tokajem Szamorodni. U podstaw przepisu jest bardzo klasyczny model francuskiej kuchni: drób długo duszony w winie i śmietanie – wariant tej samej rodziny co Coq au Vin i jego warianty takie jak Poulet au Riesling. Tak przygotowanego kurczaka podaje się z gotowanymi warzywami – np. porami.

Składniki:

- 4 piersi kurczaka - 25 gr suszonych smardzów - 250 gr małych pieczarek, pokrojonych w ćwiartki - kieliszek żółtego wina z Jury, ew. wytrawnego Fino Sherry lub Tokaju Szamorodni, gotowany 30 sek. aby nieco odparował - 400 ml śmietany kremówki - 2 łyżki masła

Przygotowanie:

  • Smardze moczyć przez godzinę w 250 ml ciepłej wody. Odsączyć je opłukać z piasku i jeszcze raz odsączyć. Płyn z namaczania przecedzić, aby pozbyć się ew. piasku.
  • Piersi oprószyć solą i pieprzem.
  • Na patelni rozpuścić masło i smażyć na nim kurczaka – po 3 min. z każdej strony. Piersi zdjąć i odstawić.
  • Na tym samym maśle przez 2 – 3 minuty smażyć smardze i pieczarki. Dodać wino, połowę wody z namaczania smardzów i śmietanę. Zagotować.
  • Dodać kurczaka i dusić na małym ogniu około kwadransa. Mięso wyjąć a sos redukować jeszcze 7 – 8 minut na dużym ogniu.
  • Kurczaka z powrotem dodać do sosu i dusić jeszcze 2 minuty. Doprawić.
...