przepis 424 w tej kategorii

Fricassée de Poulet (Potrawka z kurczaka w śmietanie)

Fricassée to jedno z najstarszych i najbardziej kanonicznych dań i technik stosowanych w kuchni francuskiej: jasna potrawka z kawałków mięsa, duszona w delikatnym, kremowym sosie. Słownik gastronomiczny Larousse definiuje go jako ragoût z białego mięsa (drób, cielęcina) krojonego w kawałki, podsmażanego bez mocnego zrumienienia, a następnie duszonego w fond blanc i wiązanego śmietaną. Według Dictionnaire de l’Académie Française pojęcie to sięga XV wieku i pierwotnie oznaczało po prostu ragoût z mięsa, a dopiero później zawężone do „białej” wersji. Etymologicznie Larousse i Littré prowadzą słowo do czasownika fricasser, zbudowanego z frire (smażyć) i casser (łamać, dzielić), więc kucharz ma je smażyć pokrojone na kawałki, a nie wielką pieczeń, co w późnym średniowieczu i na początku ery nowożytnej było standardem. Do XVII wieku nie było jednak żadnego kanonicznego przepisu. Słynny ówczesny kucharz François Pierre de La Varenne jako Fricassée wymienia  najróżniejsze produkty – od wątróbki cielęcej po szparagi – nadmieniające że jest to „bardzo powszechny sposób przygotowania potrawy, ale uważany za mało wyszukany”. Dopiero później technika ta została „uszlachetniona” i zawężona do jasnych potrawek z drobiu i cielęciny, zagęszczanych śmietanką, ozdobionych małymi pieczarkami i cebulkami – czyli dokładnie tego, co dziś Francuzi nazywają Fricassée de Volaille à l’Ancienne. Część ekspertów do tej szerokiej rodziny zalicza też podopbnie przygotowany cielęcy Blanquette de Veau. Z kolei najbardziej popularny Fricassée de Poulet na bazie kurczaka to przepis który ma wiele regionalnych wariantów takich jak:
  • Fricassée de Poulet à la Normande / Vallée d’Auge: normandzki kurczak duszony jest w maśle z boczkiem, marchewką, cebulą, po czym flambirowany calvadosem, podlewany cydrem i wywarem drobiowym, a na końcu wiązany gęstą śmietaną.
  • Fricassée de Poulet à l’Angevine: bazuje na klasycznym połączeniu kurczaka, pieczarek i śmietanki, z dodatkiem lokalnego białe wino z okolic Angers jako kluczowego płynu do duszenia.
  • Fricassée de Poulet de Bresse: tu kluczem jest mięso  hodowanych w prowincji Bresse kurczaków, najwyżej cenionych w całym kraju. Regionalne warianty przy zachowaniu klasycznego modelu przygotowania wykorzystują akcent czosnkowy, tak jak w przypadku Fricassée de Poulet de Bresse à l’ail
Z kolei w Alzacji swego rodzaju odmianą Fricassée de Poulet jest tutejszy Poulet au Riesling Z czasem termin zaczął też rozciągać się na ryby, skorupiaki i warzywa – stąd Fricassée de Champignons z pieczarek – a jednocześnie ulegać „rozmyciu” semantycznemu: z Fricassée powstał ludowe Fricot. Poza Francją określenie to zostało przejęte w m.in. w Belgii gdzie Fricassée może oznaczać jednak jajko z boczkiem, a także w Hiszpanii jako Fricasé gdzie sos jest już jednak zupełnie inny, bo zamiast na białym, bazuje na czerwonym winie i pomija śmietanę. Wraz z Hiszpanami jako bardzo rozbudowana potrawa dotarł nawet na Kubę gdzie popularny jest Fricasé de Pollo. Potrawa powędrowała zresztą także na wschód. W Polsce przekształciła się jednak w określenie frykas, używane w odniesieniu do czegoś wyjątkowo smacznego i wymyślnego - język przejął więc wartość, ale niekoniecznie cały techniczny sens dania. Najbardziej wierny oryginałowi pozostał rosyjskie Фрикасе - tu oznacza właśnie białą potrawkę z mięsa i sosu śmietanowego. Poniżej klasyczny przepis na Fricassée de Poulet stosowany w Bresse

Składniki:

- dobry kurczak  z wolnego chowu, podzielony na osiem części - 250 ml białego chardonay - 100 gr małych cebulek - 250 gr małych pieczarek - pół litra śmietany kremówki - 60 gr masła - łyżka cukru

Przygotowanie:

  • Kurczaka obsmażyć na patelni ze wszystkich stron na połowie masła (można to robić porcjami).
  • Mięso przełożyć do rondla, posolić i popieprzyć, zalać winem i pół litra wody. Dusić pod przykryciem około 20 minut.
  • W tym czasie na pozostałym maśle obsmażyć na małym ogniu pieczarki i obraną z łupin ale nie pokrojoną cebulę. Tuż przed końcem smażenia posypać cukrem.
  • Kurczaka wyjąć z garnka. Sos zredukować o połowę, dodać śmietanę i jeszcze raz zredukować.
  • Do rondla z sosem dodać pieczarki i cebulę, dusić 5 minut. Dodać kurczaka i jeszcze podgotować 2 minuty.
Kurczaka w Bresse serwuje się z zapiekanką ziemniaczaną Gratin de Dauphinois. ...

Poulet aux Morilles (Kurczak ze smardzami)

Poulet aux Morilles czyli kurczaka ze smardzami to kwintesencją kuchni Franche-Comte. Nie chodzi jednak o same smardze, od których roi się w tutejszych lasach. Drugim kluczowym elementem jest mięso słynnego kurczaka z Bresse (dawniej używano w przepisie pulardy), a trzecim słynne żółte wino z Jury - stąd dłuższa nazwa potrawy to Poulet au Vin Jaune et aux Morilles. W podobny sposób alkohol przygotowują wyłącznie Hiszpanie z regionu Jereze. Jego kilkuletnie leżakowanie w dębowych beczkach nadaje mu trudny do podrobienia smak, a samo wino jest trudne do kupienia i drogie - w warunkach polskich najłatwiej zastąpić je Tokajem Szamorodni. U podstaw przepisu jest bardzo klasyczny model francuskiej kuchni: drób długo duszony w winie i śmietanie – wariant tej samej rodziny co Coq au Vin i jego warianty takie jak Poulet au Riesling. Tak przygotowanego kurczaka podaje się z gotowanymi warzywami – np. porami.

Składniki:

- 4 piersi kurczaka - 25 gr suszonych smardzów - 250 gr małych pieczarek, pokrojonych w ćwiartki - kieliszek żółtego wina z Jury, ew. wytrawnego Fino Sherry lub Tokaju Szamorodni, gotowany 30 sek. aby nieco odparował - 400 ml śmietany kremówki - 2 łyżki masła

Przygotowanie:

  • Smardze moczyć przez godzinę w 250 ml ciepłej wody. Odsączyć je opłukać z piasku i jeszcze raz odsączyć. Płyn z namaczania przecedzić, aby pozbyć się ew. piasku.
  • Piersi oprószyć solą i pieprzem.
  • Na patelni rozpuścić masło i smażyć na nim kurczaka – po 3 min. z każdej strony. Piersi zdjąć i odstawić.
  • Na tym samym maśle przez 2 – 3 minuty smażyć smardze i pieczarki. Dodać wino, połowę wody z namaczania smardzów i śmietanę. Zagotować.
  • Dodać kurczaka i dusić na małym ogniu około kwadransa. Mięso wyjąć a sos redukować jeszcze 7 – 8 minut na dużym ogniu.
  • Kurczaka z powrotem dodać do sosu i dusić jeszcze 2 minuty. Doprawić.
...

Gratin Morteau (Kiełbasa zapiekana)

Kiełbasa Morteau to regionalna chluba Jury, leżącej na wschodzie Francji u podnóża Alp. Jak to w regionach wyżynnych i górskich tutejsi mieszkańcy uwielbiają przygotowywać sobie pożywne zapiekanki. Ofiarą tego trendu padła również lokalna wędlina serwowana pod postacią Gratin Morteau. ...

Potée Comtoise (Kiełbasa duszona z warzywami)

Jednogarnkowe danie Potée Comtoise jest najbardziej tradycyjnym specjałem Franche-Comte. W ten właśnie sposób swój posiłek przygotowywali w ciągu dnia chłopi zarówno w domu, jaki podczas wypasu stad na halach Jury. Poza akurat dostępnymi warzywami kluczowym składnikiem były i są wieprzowe wędliny, solone i wędzone w tuyés, wysokich, otwartych wędzarniach typowych dla Haut‑Doubs, regionu leżącego w samym sercu masywu górskiego Jury, tuż przy granicy ze Szwajcarią. Dwa ...

Vacherin Fondue

Tak jak Szwajcarzy uwielbiają robić swoje Fondue mieszając sery w rondelku, tak francuscy mieszkańcy Jury po drugiej strony granicy swojego Vacherin zapiekają wprost w sosnowym pudełku w którym dojrzewał. We Francji zwyczaj ten przeniósł się zresztą na inne sery, w szczególności popularny Camembert, które również pakuje się w sosnowe pudełka. ...

Les Escargots de Bourgogne en Coquille (Ślimaki w maśle ziołowym)

Burgudnia słynie nie tylko z żabich udek, ale również ślimaków winniczków. To wiedza powszechna w całej Francji gdzie szczególnie duże okazy ślimaków określa się mianem winniczków burgundzkich czyli Les Escargots de Bourgogne (fr. en coquille oznacza, że są podawane w muszelkach). Ich przygotowanie jest czasochłonne, ale dość proste. Les Escargots de Bourgogne en Coquille jest jednym z najbardziej ikonicznych przepisów francuskiej haute cuisine - ugotowane w aromatycznym bulonie (court-bouillon) ślimaki podawane są w muszelkach z masłem ziołowym. Historia jedzeni i przygotowania winniczków jest bardzo odległa, ale jego nowoczesna forma narodziła się w 1814 roku, gdy słynny szef kuchni, pochodzący z Burgundii Marie-Antoine Carême przygotował je dla cara Aleksandra I na polecenie francuskiego ministra spraw zagranicznych Charlesa-Maurice'a de Talleyrand-Périgorda. Z tym wydarzeniem wiąże się nawet pewna legenda: zarówno gość jak i gospodarz mieli mocno spóźnić się  na obiad, a gdy przybyli na miejsce spotkania w hotelu Saint-Florentin wszystkie dania były zimne lub zjedzone. W tej sytuacji Carême, postanowił ratować się tym co znał z rodzinnych stron - zebrał kilka garści ślimaków jakie znalazł z w ogrodzie i podał je z czosnkiem, który miał ukryć smak, pietruszką łagodzącą widok oraz masłem ułatwiającym przełykanie. Od tego czasu status ślimaków we francuskiej kuchni wzrósł niebywale, ale szczególną popularność zdobyły dopiero w pierwszej połowie XX wieku, kiedy ich konsumpcja wzrosła dziesięciokrotnie. ...

Remoulade (Sos remouladowy)

Historia sosu Remoulade jest dość niejasna i bardzo skomplikowana. Na północy Francji przekonują, że wywodzi się z leżącej tu Picardii, a jego nazwa pochodzi od lokalnego słowa rémolat oznaczającego chrzan, co sugeruje, że w najstarszych wersjach to właśnie jego korzeń był głównym nośnikiem ostrości. Z drugiej strony może być też nawiązaniem do ogólnofrancuskiego czasownika remoudre znaczącego tyle co mielić ponownie lub drobno ucierać.  Dochodzenie jego ...

Meurette Sauce / Oeuf Poché Meurette (Sos Meurette / Jajko poszetowane w sosie Muerette)

Bazujący na czerwonym winie i zagęszczony mąką Sos Meurette to podstawa burgundzkiej kuchni. Według tradycji powstał na dworze książąt Burgundii i pierwotnie służył do podawania dziczyzny, najstarsze udokumentowane wzmianki o Meurette sięgają jednak XVI wieku i mają całkiem inny kontekst. W 1551 roku pojawiło się określenie murrette de poisson czyli sos, w którym gotuje się ryby, a w 1583 roku przepis na Raves saucées en la meurette poissonnière czyli rzepa w rybnym sosie meurette. W tym kontekście ciekawie wygląda kwestia pochodzenia samej nazwy: najprawdopodobniej wywodzi się od łacińskiego słowa muria czyli słona woda. Chodzić miało o konserwujące właśności soli. Z czasem solankę zastąpiono jednak winem, które również miało antyseptyczne właściwości i tak zaczęła się kształtować współczesna formuła sosu. Niektórzy nazwę Meurette wywodzą jednak z ciemnoczerwonego koloru nawiązując do czarnych jeżyn czyli mûres. To też wiąże z przedstawioną w 1928 roku teorią (przez Austina de Croze), która wskazywał na pochodzenie z doliny Rodanu lub Franche-Comté - Meurette miał być wariantem tutejszego sosu Matelote, w którym białe wino zastąpiono czerwonym. Burgundczycy upierają się jednak przy jego autorstwie, a już napewno przy Oeuf Poché Meurette czyli jajkach poszetowanych (w koszulkach) w sosie Meurette. I to mimo, że trudno powiedzieć gdzie i kiedy ta kompozycja powstała. Pierwsza zapisana receptura jest dość świeże - znalazła się w wydanej w 1827 roku książce Le petit cuisinier de la ville et de la campagne - popularność zyskała w drugiej połowie XIX wieku, ale dopiero w XX stała się daniem ikonicznym. Zawdzięcza to m.in. prezydentowi Francji Francois Mitterandowi, który przepadał za jedzeniem go na śniadanie.

Składniki:

- 0,5 l czerwonego wina, najlepiej burgunda - 2 cebule drobno posiekane - 2 szalotki drobno posiekane - ząbek czosnku drobno posiekany - gałązka tymianku - liść laurowy - 50 gr masła - łyżka mąki ...

Pochouse (Gulasz rybny)

Rybny gulasz Pochouse wywodzi się z burgundzkiego Verdun. Ponoć gotowano go już w wiekach średnich, ale pierwsze wzmianki pojawiają się w tekstach z lat 40. w XVII wieku. Wówczas był daniem batelierów, flisaków i rybaków znad Saony i Doubs, od których wziął też swoją nazwę - w miejscowym dialekcie nazywano ich Pôchoux (w innych interpretacjach przywołuje się też związek z workiem na ryby pochon lub techniką delikatnego gotowania pocher ). Pierwotnie była to potrawa ...